Z kolei przy ul. Ogrodowej obok istniejących torów do buli wyrosły przeszkody do minigolfa. Na miłośników rekreacji czeka więc kolejna okazja do sportowej rywalizacji. Po rozgrywce będzie można odsapnąć pod wiatą. Obiekt wkrótce zostanie oddany do użytku.

Projekt dofinansowany przez Fundusze Szwajcarskie wspierające zmniejszanie różnic gospodarczych i społecznych w Unii Europejskiej oraz budżetu państwa.

Prawdopodobieństwo wystąpienia zjawiska wynosi 80 procent. 

Wiele wskazuje na to, że to właśnie mieszkańcy Opolszczyzny i południowo-wschodniej części województwa dolnośląskiego muszą liczyć się z najbardziej intensywnymi opadami deszczu, na co wskazuje poniższa mapka Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej.
 

Na scenie zaprezentowała się Karolina Trela, a później publiczność wysłuchała humorystycznych opowieści po śląsku w wykonaniu Jakuba. Wystąpili również soliści związani z Domem Kultury w Dziergowicach, a muzyczną część wydarzenia domknęła orkiestra dęta Hammer Brass.

Dla dzieci przygotowano gry, zabawy i dmuchańca. W programie znalazł się także turniej dożynkowy.

Organizację wydarzenia zapewniły Rada Sołecka Dziergowice oraz Dom Kultury Dziergowice.

Mecze będą rozgrywane od października 2026 roku do marca 2027 roku w Hali Widowiskowo-Sportowej „Azoty” im. Kazimierza Pietrzyka. Wpisowe wynosi 500 zł od zespołu. Na chętnych Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji czeka do 30 września pod adresem: sport@mosirkk.pl. Regulamin i szczegóły pod adresem: https://www.mosirkk.pl/imprezy/mistrzostwa-miasta/koszykowka.

Nasi zawodnicy rywalizowali na dystansie 200 metrów, notując udane starty w wielu kategoriach wiekowych.

W kategorii K-1 młodzików rocznik 2013 złoto zdobył Wojciech Kulak. W C-2 młodzików roczniki 2012–2013 złoto wywalczyli Aleksander Gliński i Wojciech Kulak. W C-1 młodzików roczniki 2012–2013 złoto zdobył Wojciech Kulak, a brąz Aleksander Gliński. W C-1 juniorów młodszych roczniki 2010–2011 srebro zdobył Rafał Kulak. W C-2 juniorów młodszych roczniki 2010–2011 srebro wywalczyli Rafał Kulak i Konstiantyn Hołodnikov. W MK-1 dzieci chłopcy rocznik 2016 brąz zdobył Jakub Chałat. W MK-2 dzieci dziewcząt roczniki 2014–2015 brąz wywalczyły Dominika Chałat i Milena Kleszcz. W K-1 młodziczek rocznik 2012 brąz zdobyła Tessa Catovic. W K-2 juniorek młodszych roczniki 2010–2011 brąz wywalczyły Tessa Catovic i Milena Smutek. W C-4 Open brąz zdobyli Aleksander Gliński i Wojciech Kulak wraz z zawodnikami z innych klubów.

Klub reprezentowali również Alicja Kubica, Zofia Kubica, Amelia Wąs, Lena Wąs, Adam Adler, Piotr Adler, Maksymilian Depta, Mateusz Dietrich, Aleksander Kałużyński, Tomasz Kubina i Franciszek Różański.

W rywalizacji kajaków turystycznych wystartowały trzy duety: Natalia Dziekan-Kałużyńska i Aleksander Kałużyński, Krzysztof Chałat i Jakub Chałat oraz Ireneusz Kubina i Tomasz Kubina.

Szkolenie zawodników WKU AQUA Active jest współfinansowane ze środków gminy Kędzierzyn-Koźle.

Z głębokim smutkiem żegnamy Gosię. Diana, która wolała, by mówić do niej Gosia, była osobą niezwykle ciepłą, serdeczną i pełną dobra. Zawsze życzliwa, uważna na drugiego człowieka i gotowa nieść pomoc. Miała w sobie tę wyjątkową umiejętność sprawiania, że obok niej po prostu było lepiej.

Kochała zwierzęta i z ogromną troską pochylała się nad każdym, kto potrzebował odrobiny dobra i opieki. Przez trzy lata była częścią zespołu Miejskiego Ośrodka Kultury w Kędzierzynie-Koźlu. Przez ten czas stała się nie tylko naszą koleżanką z pracy, ale przede wszystkim bliską nam osobą. Zostawiła po sobie wiele wspomnień, uśmiechów, rozmów i dobra, którego nie da się zapomnieć.

Jej odejście przyszło zdecydowanie zbyt szybko.Trudno nam uwierzyć, że już jej z nami nie ma. Trudno się z tym pogodzić. Gosiu, pozostaniesz w naszych sercach i we wspomnieniach. Dziękujemy Ci za te wspólne trzy lata. Spoczywaj w pokoju. Dyrektor i Pracownicy Miejskiego Ośrodka Kultury w Kędzierzynie-Koźlu.

Z zamieszczonego w mediach społecznościowych MOK postu wynika, że uroczystości pogrzebowe odbędą się w najbliższą sobotę, 12.09 o godz. 10.00 – w Kościele p.w. Matki Boskiej Bolesnej w Kłodnicy, godz. 11.00. Cmentarz na Kuźniczce. 

Gosia kochała zwierzęta, wolą jej najbliższych jest, aby powstrzymać się od zakupu kwiatów, a pieniądze przekazać na Stowarzyszenie Ukochaj Zwierzaka, podczas zbiórki w trakcie pogrzebu, lub indywidualnie na utworzoną zbiórkę na portalu zrzutka: https://tiny.pl/92r-bnks4 - czytamy na koniec.

To był idealny czas na integrację i łapanie wrześniowych, ciepłych promieni słońca. Serdeczne podziękowania składamy Pani Prezes Rodzinnego Ogrodu Działkowego Kolejarz w Kędzierzynie-Koźlu za życzliwość, ciepłe przyjęcie i udostępnienie nam tego pięknego miejsca - czytamy w mediach społecznościowych DDP „Nasz Dom” w Kędzierzynie-Koźlu.  

- Ze wstępnych ustaleń wynika, że 71-letni mężczyzna, który poruszał się pojazdem marki Opel, zjechał na przeciwległy pas ruchu i doprowadził do zdarzenia z prawidłowo jadącym pojazdem dostawczym marki Peugeot, którym kierował 48-letni mężczyzna. W trakcie czynności funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego ustalili, że kierujący oplem znajdował się w stanie nietrzeźwości - przekazał młodszy aspirant Aleksander Kolasa, zastępca oficera prasowego Komendy Powiatowej Policji w Kędzierzynie-Koźlu.

71-latek został zabrany przez zespół ratownictwa medycznego do szpitala. Na miejscu pracowali funkcjonariusze Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w Kędzierzynie-Koźlu. Policjanci prowadzą czynności mające na celu szczegółowe wyjaśnienie przyczyn i okoliczności zdarzenia.

Po wypadku droga na odcinku Bierawa–Cisek została całkowicie zablokowana. Policja wyznaczyła objazdy, a ruch kierowany był m.in. przez Stare Koźle. Po godzinie 21:30 droga została odblokowana i jest przejezdna w obu kierunkach.

W ostatnich dniach jednym z najważniejszych wątków pojawiających się wokół śledztwa w sprawie zabójstwa 49-letniej mieszkanki Kędzierzyna-Koźla były publiczne wypowiedzi matki podejrzanego. W niedzielę 6 września w programie telewizji Twoje Media kobieta przekonywała, że jej syn ma alibi. Pisaliśmy o tym TUTAJ.

Matka Jakuba L. utrzymywała, że w czasie, gdy doszło do zabójstwa, 19-latek miał przebywać w domu. Twierdziła, że potwierdzają to zarówno nagrania z monitoringu firmy znajdującej się naprzeciwko miejsca zamieszkania, jak i prywatne nagrania. Na pytanie prowadzącego program, czy jej zdaniem syn ma alibi, odpowiedziała twierdząco.

Po tych wypowiedziach nasza redakcja skierowała do Prokuratury Okręgowej w Opolu pytania dotyczące nagrań. Początkowo śledczy informowali, że materiały, o których publicznie mówiła rodzina podejrzanego, nie zostały przekazane prokuraturze. Zapowiadali jednak, że informacje te zostaną sprawdzone niezależnie od tego, czy nagrania przekaże rodzina, obrońca czy sam podejrzany.

Teraz prokuratura informuje, że takie czynności zostały przeprowadzone.

Śledczy przesłuchali bliskich Jakuba L. oraz zabezpieczyli monitoring obejmujący jego miejsce zamieszkania. Zapisy zostały następnie poddane analizie. Wynik tej weryfikacji, według prokuratury, nie potwierdza przedstawianej publicznie wersji o alibi podejrzanego.

– W związku z pojawiającymi się w przestrzeni medialnej informacjami, jakoby istniały dowody wskazujące na to, iż Jakub L., któremu zarzuca się popełnienie zbrodni zabójstwa m.in. 49-letniej mieszkanki Kędzierzyna-Koźla, informuję, że w toku śledztwa prowadzonego w tej sprawie podjęto stosowne czynności weryfikacyjne. Między innymi w tym celu przesłuchano bliskich podejrzanego oraz zabezpieczono monitoring obejmujący miejsce zamieszkania Jakuba L. Na podstawie analizy zabezpieczonych zapisów stwierdzono, iż dowody te w żaden sposób nie wykluczają, aby Jakub L. mógł popełnić zbrodnię zabójstwa kobiety. W naszej ocenie wręcz dowody te umacniają przekonanie, że w okresie, kiedy doszło do popełnienia zabójstwa, Jakub L. był nieobecny w miejscu swojego zamieszkania – przekazał nam prokurator Stanisław Bar, rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Opolu.

Wcześniej informowaliśmy również o innych zapisach monitoringu analizowanych w tej sprawie. Prokuratura przekazała Lokalna24, że na jednym z zabezpieczonych nagrań znajdujących się w materiałach śledztwa Jakub L. rozpoznał samego siebie. Pisaliśmy o tym TUTAJ. Śledczy dysponują także kolejnymi dowodami, które są obecnie poddawane badaniom.

Jakub L. jest podejrzany o zabójstwo 49-letniej mieszkanki Kędzierzyna-Koźla oraz usiłowanie zabójstwa mężczyzny w Opolu. Prokuratura informowała wcześniej, że po zatrzymaniu przyznał się do zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia. Sąd zdecydował o jego tymczasowym aresztowaniu.

Najnowsze stanowisko prokuratury nie oznacza zakończenia postępowania ani ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Śledztwo trwa, a część dowodów nadal jest badana. O odpowiedzialności karnej Jakuba L. może ostatecznie rozstrzygnąć wyłącznie sąd.

Przeczytaj też:

Było to już trzecie takie wydarzenie zorganizowane „Nad Jeziorkiem”. Poprzedni chrzest odbył się tutaj w ubiegłym roku, a wcześniejszy około sześciu lat temu.

Tego dnia ochrzczone zostały trzy kobiety w tym 19-letnia Basia z Kędzierzyna-Koźla. Chrztu udzielił pastor miejscowego Kościoła Zielonoświątkowego Betezda – Mateusz, również mieszkaniec miasta.

- Ciężko mówić o sobie, ale mam na imię Mateusz. Na co dzień jestem mieszkańcem Kędzierzyna-Koźla, prowadzę małą firmę budowlaną, a z wykształcenia jestem architektem. Natomiast moją prawdziwą pasją jest Jezus Chrystus - mówi.

Jak przyznaje, jego własna droga wiary rozpoczęła się ponad 22 lata temu.

- Do tej pasji doprowadziło mnie spotkanie. Najpierw spotkanie z ludźmi, a później spotkanie z Bogiem. Pastorem Kościoła Betezda jestem od dwóch lat, więc trochę wody musiało upłynąć, zanim doszedłem do tego etapu - dodaje.

Betezda jest zborem należącym do Kościoła Zielonoświątkowego w Polsce. W regionie wspólnota obecna jest od blisko 30 lat. Jej nazwa pochodzi z Biblii. Betezda była sadzawką, przy której – zgodnie z Ewangelią św. Jana – Jezus spotkał człowieka potrzebującego uzdrowienia. Sama nazwa tłumaczona jest jako „dom miłosierdzia”.

- To jest dla nas bardzo fajny obraz tego, czym chcemy być jako Kościół – miejscem, do którego człowiek może przyjść taki, jaki jest - tłumaczy pastor.

Chrzest przez całkowite zanurzenie

Widok osób wchodzących do jeziora i zanurzanych w wodzie mógł zaskoczyć tych, którzy nie spotkali się wcześniej z praktykami Kościołów protestanckich. Dla zielonoświątkowców jest to jednak naturalna i bardzo ważna część życia religijnego.

W Kościele Zielonoświątkowym praktykowany jest tzw. chrzest wiary. Nie udziela się go niemowlętom. Przyjmuje go osoba, która sama jest w stanie świadomie wyznać swoją wiarę i zdecydować, że chce iść za Chrystusem.

Przed zanurzeniem kandydat odpowiada na pytania dotyczące swojej wiary – między innymi o to, czy wierzy w Jezusa Chrystusa jako Syna Bożego i Zbawiciela oraz czy chce przyjąć Go jako swojego Pana i podążać za Nim w dalszym życiu. Dopiero po takim osobistym wyznaniu następuje chrzest.

Człowiek zostaje całkowicie zanurzony w wodzie, a następnie wynurzony. Dla zielonoświątkowców gest ten ma głęboką symbolikę: zanurzenie oznacza pozostawienie starego życia, a wynurzenie rozpoczęcie nowego życia z Chrystusem.

- Dla nas jest to przede wszystkim świadome powiedzenie Bogu „tak”. Wierzymy, że chrzest jest odpowiedzią człowieka na Boże zaproszenie i aktem posłuszeństwa wobec słów Jezusa - wyjaśnia Mateusz.

Jak zaznacza pastor, sama woda nie jest traktowana w sposób magiczny.

- Nie chodzi o to, że sama woda coś automatycznie zmienia. Chodzi o znaczenie tego gestu i decyzję człowieka - mówi.

Dlaczego całkowite zanurzenie? - Bo taki obraz chrztu widzimy w Nowym Testamencie. Jan chrzcił ludzi w wodzie, Jezus również przyjął chrzest, a chrzest pierwszych chrześcijan był związany z zanurzeniem. Dzisiaj chrześcijanie praktykują chrzest w różnych formach. My wybieramy pełne zanurzenie, ponieważ najlepiej oddaje ono symbolikę śmierci starego życia i rozpoczęcia nowego - tłumaczy Mateusz.

Nie ma przy tym określonego wieku, w którym należy przyjąć chrzest. - Ktoś może mieć trzynaście lat, ktoś inny trzydzieści, a jeszcze ktoś pięćdziesiąt czy sześćdziesiąt. Dla nas liczy się przede wszystkim wiara i świadomość tej decyzji. Można powiedzieć: nie metryka, tylko stan serca - dodaje pastor.

Dlaczego akurat Kobylice?

Chrzest przez zanurzenie nie musi odbywać się w jeziorze. W wielu świątyniach znajdują się baptysteria, czyli specjalnie przygotowane zbiorniki z wodą. Można wykorzystać również basen. Członkowie Betezdy po raz kolejny zdecydowali się jednak na Kobylice.

- Mamy tam piękną przyrodę, dużo zieleni, wodę i przestrzeń, w której po chrzcie możemy razem świętować. Jesteśmy Polakami - nie ma nic wspanialszego niż świętowanie ważnych rzeczy przy grillu - żartuje Mateusz. - To jest powód do radości i dobrze, gdy ta radość wychodzi poza mury kościoła, w obecności nie tylko rodzin, ale całej naszej społeczności - dodaje.

Tak też było tym razem. Sama ceremonia miała uroczysty charakter, ale po jej zakończeniu przyszedł czas na wspólne spotkanie i świętowanie.

Daniel Ciećka, właściciel „Nad Jeziorkiem”, przyznaje, że w tym miejscu odbywały się już bardzo różne wydarzenia. Organizowano tu zarówno osiemnaste, jak i osiemdziesiąte urodziny, wieczory kawalerskie i panieńskie, śluby, wesela oraz rodzinne uroczystości po chrzcinach. Przyjeżdżali również goście z wielu krajów, m.in. Niemiec, Holandii, Czech, Słowacji, Cypru, Uzbekistanu, Kolumbii czy Stanów Zjednoczonych. Chrzest przez zanurzenie w wodzie należy jednak do bardziej nietypowych uroczystości odbywających się nad jeziorkiem.

Strach, stresu i szczęście

Wśród trzech kobiet, które tego dnia weszły do wody, była 19-letnia Basia z Kędzierzyna-Koźla. Jej droga do tej decyzji rozpoczęła się znacznie wcześniej. Jak opowiada, jeszcze podczas nauki w liceum przeżywała okres, w którym nawet niewielkie niepowodzenia mocno wpływały na jej samopoczucie. Pewnego dnia po zajęciach weszła do znajdującego się w pobliżu kościoła katolickiego.

- Czułam się niespokojna i potrzebowałam spokojnego miejsca, żeby przemyśleć to, co się wydarzyło. Zaczęłam się modlić. Prosiłam o spokój, żebym się nie smuciła i żeby Pan Bóg był obok mnie - wspomina.

To właśnie wtedy, jak relacjonuje, przeżyła doświadczenie, które sama odbiera jako duchowe.

- Po modlitwie, doświadczyłam dotknięcie, prawdopodobnie Ducha Świętego. Usłyszałam głos, który do mnie mówił "idź prosto". Podeszłam do organów muzycznych i po lewej i prawej stronie były przejścia. Wtedy głos powiedział "idź w prawo" i poszłam w prawo. Okazało się, że po prawej stronie były niewielkie rzeźby opisujące narodziny Chrystusa. Głos znowu powiedział do mnie "to jestem ja i mój ojciec, a ty jesteś moją córką". Cóż. Te słowa mnie dotknęły, ponieważ odczułam, że nie jestem sama i mam kogoś, do którego mogę przyjść i powiedzieć o swoich niepowodzeniach - opowiada Basia.

Kolejny ważny moment nastąpił latem, podczas dwudniowej konferencji, na którą pojechała razem ze swoją wspólnotą. Jednym z tematów spotkania był Duch Święty.

- Nie wiem dlaczego, ale ponownie bardzo mnie to dotknęło. Powiedziałam wtedy sama sobie, że chcę przyjąć chrzest. Po konferencji powiedziałam pastorowi, że się zdecydowałam - wspomina Basia.

Kilka tygodni później stała już w wodzie w Kobylicach. Co czuła tuż przed zanurzeniem?

- Trochę strachu, trochę stresu i myśl: „teraz wszystko się zacznie”, ale jednocześnie szczęście. Wiem, że chrzest jest ogromnym krokiem w życiu chrześcijańskim i dlatego czułam stres. To był jednak przepiękny dzień, w którym się odważyłam i zburzyłam taką ścianę niepewności. Pokonałam siebie i dla mnie jest to powód do szczęścia - mówi 19-latka.

Film trafił do internetu

Ceremonia odbywała się publicznie, a jej nagranie później pojawiło się w internecie. Film zaczął być udostępniany i wzbudził zainteresowanie mieszkańców. Dla samej wspólnoty skala reakcji była pewnym zaskoczeniem.

– Pojawił się film w internecie, ludzie zaczęli go udostępniać i nagle okazało się, że lokalne media również się tym zainteresowały. Dla nas samych nie było to jednak nic nadzwyczajnego. Chrzest jest normalną częścią życia naszego Kościoła. Może nie odbywa się kilka razy w roku, ale jest naturalnym elementem naszej służby – podkreśla pastor.

Spokojnie do internetowego zainteresowania podeszła również Basia.

- Miło czytać komentarze w rodzaju „ale super” czy „Bożego błogosławieństwa” – przyznaje.

Dla niej ważniejsze jest jednak to, aby jej decyzja miała znaczenie również dla innych młodych ludzi.

- Chciałabym, żeby mój chrzest coś oznaczał dla dzisiejszej młodzieży, żeby młodzi nie rezygnowali z chrześcijaństwa. Mam dużo znajomych, którzy nie wierzą albo przestali wierzyć. Z moich obserwacji wynika, że czasami dzieje się tak po jakiejś tragedii albo gdy zła sytuacja przez długi czas się nie zmienia - mówi.

Basia podkreśla przy tym, że sama wiara nie jest odpowiedzią na każdy życiowy problem i nie zastępuje innych form pomocy. Dla niej jednak stała się ważnym źródłem oparcia.

- Kiedy widzę cierpiące dzieci czy nastolatków, jest mi ich żal. Chciałabym, żeby znaleźli Boga i żeby ich życie się zmieniło. Rozumiem, że wiara nie jest jedyną rzeczą, która zawsze pomoże w życiu, są też inne aspekty. Ale może być drogą do zmiany sytuacji czy samopoczucia. Chciałabym, żeby mój chrzest coś oznaczał dla młodszego pokolenia - mówi.

„Najważniejszy jest człowiek i jego decyzja”

Mateusz przyznaje, że dla osób wychowanych w innej tradycji religijnej chrzest w jeziorze może wyglądać nietypowo. Zwraca jednak uwagę, że chrzest w wodzie należy do najstarszych praktyk chrześcijaństwa.

- Myślę, że wiele rzeczy wydaje nam się kontrowersyjnych tylko dlatego, że wcześniej ich nie widzieliśmy. Chrzest nie musi też wyglądać dokładnie tak jak ten nad jeziorem. Jeśli ktoś jest bardziej skryty albo z różnych powodów nie chce chrztu w dużym gronie, możemy zrobić to bardziej kameralnie. Najważniejszy jest człowiek i jego decyzja, a nie miejsce o- mówi.

Kościół Zielonoświątkowy nie jest nowym ruchem religijnym w Polsce. Jego historia w naszym kraju liczy ponad sto lat. Betezda działa natomiast w Kędzierzynie-Koźlu od blisko trzech dekad.

- Nie chcemy, żeby ktokolwiek się nas bał albo patrzył na nas jak na jakąś egzotyczną grupę. Chcemy po prostu powiedzieć: jesteśmy tutaj, kochamy Boga, kochamy Jezusa, jesteśmy otwarci na ludzi i chcemy robić dobro – podkreśla Mateusz.

Jak dodaje, przyjęcie chrztu nie oznacza automatycznie obowiązku zostania członkiem Betezdy.

- Chrzest jest przede wszystkim wyznaniem wiary w Jezusa Chrystusa. Wiele osób później decyduje się związać z konkretną wspólnotą, ale sam chrzest nie jest dla nas narzędziem zdobywania członków. Chodzi o Bożą rodzinę - tłumaczy.

A gdyby znaczenie całej uroczystości miał zamknąć w jednym zdaniu?

- Chrzest jest pięknym, świadomym powiedzeniem Bogu „tak” i rozpoczęciem nowego etapu życia z Jezusem.

Źródło filmu: https://www.facebook.com/nadjeziorkiem.kobylice

Brak kompleksowych badań archeologicznych sprawia, że najstarsze dzieje Sławięcic nadal skrywają wiele tajemnic. Najstarsze źródła pisane prowadzą nas do połowy XIII wieku. W latach 1246-1260 miejscowość posiadała prawa miejskie, co dowodzi, że już wówczas musiała mieć znaczenie większe niż zwykła osada. "Bez wątpienia źródła pisane potwierdzają istnienie książęcego grodu, a następnie wsi-miasta w księstwie rządzonym przez śląskich Piastowiczów" - pisał w swojej książce poświęconej historii Sławięcic profesor Karol Jońca.

Tajemnica świątyni

Zagadką pozostaje wiek najstarszego osadnictwa oraz pierwszego kościoła. Według miejscowej tradycji i dawnych opracowań początki osady mogą sięgać znacznie wcześniejszego okresu niż zachowane źródła pisane. W historii sławięcickiej parafii wskazuje się, że miejscowość została wymieniona już w testamencie księcia Mieszka II z 1245 roku, natomiast najstarszy znany dokument odnoszący się do miejscowej świątyni pochodzi z XIII wieku.

Jeszcze ciekawsze okazało się to, co odkryto w XIX wieku. Gdy w 1864 roku rozbierano wcześniejszy kościół, aby wznieść w jego miejscu obecną neogotycką świątynię św. Katarzyny Aleksandryjskiej, natrafiono na kilka warstw fundamentów. Najgłębszą miały tworzyć polne kamienie pozbawione zaprawy, nad nimi znajdowały się kolejne warstwy wykonane z cegły. Dawni badacze i autorzy parafialnej historii wysuwali na tej podstawie hipotezę, że w miejscu tym mogła wcześniej funkcjonować bardzo stara budowla sakralna, a być może nawet przedchrześcijańskie miejsce kultu. Nie przeprowadzono jednak badań pozwalających uznać tę interpretację za udowodniony fakt. Obecny kościół św. Katarzyny powstał w latach 1864-1869. Zastąpił starszą świątynię stojącą w tym samym miejscu.

W połowie XIII wieku Sławięcice należały do ważniejszych ośrodków tej części Górnego Śląska. Miejscowość posiadała prawa miejskie w latach 1246-1260. Jej rozwój stanowił jednak konkurencję dla pobliskiego Ujazdu, należącego do biskupów wrocławskich. Mówił o tym dokument wystawiony 30 listopada 1260 roku przez Władysława I.

"Sławięcice zaś, miasto nasze, które założyliśmy w pobliżu Ujazdu, biskupowi wrocławskiemu Tomaszowi i jego kanonikom, zdało się być wielką przeszkodą dla ich miasta. Przeto rozważyliśmy dla wspólnego dobra i przyszłego wiecznego pokoju i tak między nami niezmiennie postanowiliśmy. Same nasze miasto Sławięcice, chociaż nie bez wielkiej straty, znosimy i chcemy tam mieć w przyszłości zwykłą wieś i nasz dom, i aby to miejsce w przyszłości ani podobnem nie było i ani podobnego prawa targowego nie miało, ani wyszynków, ani cokolwiek przez nas lub przez naszych następców otrzyma, przez co miasto Ujazd w jakikolwiek mierze mogłoby doznać szkody. Nie pozwolimy biegu drogi publicznej zmieniać, a wręcz przeciwnie uczynimy wszystko, aby szła przez Ujazd tak jak było dotychczas..." - tłumaczy łaciński dokument profesor Karol Jonca w swojej książce "Dzieje Sławięcic do roku 1945".

Książęca rezydencja

Utrata praw miejskich zahamowała rozwój ośrodka, lecz nie pozbawiła go znaczenia. W latach 1281-1355 ziemie te znalazły się w granicach księstwa kozielsko-bytomskiego. Jego pierwszym samodzielnym władcą był Kazimierz Bytomski. 10 stycznia 1289 roku złożył on hołd lenny królowi Czech Wacławowi II, rozpoczynając proces coraz silniejszego związania tych ziem z Koroną Czeską. Później terenami tym rządził jego syn Władysław.

W Sławięcicach znajdowała się również książęca rezydencja. Zamek pojawia się w źródłach w XIII i XIV wieku i był związany z Piastami władającymi księstwem bytomskim i kozielskim. Początkowo pełnił rolę warowni wspomagającej system obronny Koźla, strzegąc bezpieczeństwa na szlakach handlowych. Nie wiadomo jednak, czy toczyły się o niego jakieś walki.

Zamek w Sławięcicach wzmiankowany jest także w roku 1327, obok grodów w Koźlu, Pyskowicach, Toszku. W 1351 roku cesarz Karol IV potwierdził sprzedaż budowli wraz z przynależnościami za kwotę 2800 marek Bolesławowi III Opolskiemu.

Nie do końca wiadomo, jak wyglądała piastowska warownia. Jak podaje lokalny historyk Robert Słota, pierwszy opis zamku pochodzi dopiero z roku 1604. Kronikarz określał budowlę jako starą, ale obszerną. Świadczyło to o jej mocnej konstrukcji i wytrzymałych murach. Przy zamku mieściła się fosa z wodą. Jednakże bezużyteczna, gdyż działania wojenne omijały Sławięcice, skupiając się na przeprawie odrzańskiej w Koźlu. Zamek przez lata pełnił rolę tylko i wyłącznie siedziby mieszkalnej i administracyjnej książąt – właścicieli okolicznych dóbr.

Z kolei w „Katalogu zamków i dworów obronnych” – projekcie naukowym Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej – Piotr Siemko tak pisał o Sławięcicach: "Zamek otoczony był fosą wypełnioną wodą, wzdłuż której przebiegał mur zaopatrzony w basteje. Poza murem był staw otaczający zamek z trzech stron, a z czwartej strony płynęła rzeka Kłodnica. Teren był wyniesiony i na nim wznosił się dom pański o trzech kondygnacjach i kondygnacji dachowej. Niektóre pomieszczenia były sklepione, w tym klatka schodowa. Na parterze była duża izba dworska i sklepiona kuchnia z dwoma komorami. Na piętrze była duża sala wyłożona cegłami, koło niej izba ze stropem i drewnianą podłogą oraz inne pomieszczenia (jedno z kominkiem). Rozplanowanie trzeciej kondygnacji odpowiadało drugiej kondygnacji. Na przedzamczu było mieszkanie zarządcy w drewnianym budynku, słodownia i browar oraz piekarnia, spichlerz, drewniana łaźnia z drewnianym przedsionkiem."

W kolejnych stuleciach teren ten zmieniał właścicieli wraz z burzliwymi losami śląskich księstw. Rządzili tu między innymi: Bernard - książę niemodliński i strzelecki, Bolko V Husyta i jego brat Mikołaj I Opolski. W 1521 roku Jan II Dobry ponownie skupił księstwo kozielskie wraz z księstwem opolsko-raciborskim. Gdy w 1532 roku zmarł bezpotomnie, skończyła się epoka miejscowych Piastów. Ziemie przeszły pod bezpośrednią władzę Korony Czeskiej, która już od 1526 roku pozostawała pod panowaniem Habsburgów.

W drugiej połowie XVI wieku dobra sławięcickie znalazły się m.in. w rękach Oppersdorffów. Później właściciele zmieniali się kilkukrotnie, aż na początku XVIII wieku rozpoczął się okres, który całkowicie odmienił charakter miejscowości.

Wielki piec hutniczy

Nowy rozdział rozpoczął się w 1702 roku, kiedy dobra sławięcickie nabył hrabia Jakub Heinrich von Flemming, jeden z najpotężniejszych ludzi na dworze Augusta II Mocnego, późniejszy feldmarszałek i minister saski.

Flemming dostrzegł gospodarczy potencjał okolicy. W pierwszych dekadach XVIII wieku w Sławięcicach i najbliższym otoczeniu zaczęły rozwijać się manufaktury oraz zakłady wykorzystujące miejscowe zasoby drewna i rud darniowych. Produkowano m.in. blachę, drut, szkło, lustra i noże. Funkcjonowały kuźnie, dymarki, smolarnie, młyny, a z czasem również wielki piec hutniczy, papiernia i cegielnia.

Do obsługi urządzeń i rozwijających się zakładów sprowadzano fachowców z innych części Niemiec. Powstawały kolonie robotnicze i osady przeznaczone dla majstrów oraz ich rodzin. Sławięcice stopniowo przekształcały się z dawnej książęcej osady w jeden z bardziej interesujących ośrodków gospodarczych tej części Górnego Śląska.

W 1714 roku posiadłość przeszła w ręce hrabiego Adolfa Magnusa von Hoyma. To właśnie za jego czasów, około 1716-1720 roku, powstało wielkie barokowe założenie pałacowo-ogrodowe. Rezydencję otaczał regularny ogród z osiami widokowymi, parterami, pawilonami i rozbudowaną zielenią. Tym samym stary zamek piastowski został opuszczony i zaczął popadać w ruinę.

Nowa rezydencja nie przetrwała w pierwotnej postaci. Została zniszczona przez pożar, ale wyznaczony wówczas układ przestrzenny wpłynął na późniejsze zagospodarowanie sławięcickiego parku.

Epoka Hohenlohów

Przełomowym momentem był rok 1782. Dziedziczka sławięcickich dóbr Amalia Luiza Marianna Charlotta von Hoym wyszła za księcia Fryderyka Ludwika von Hohenlohe-Ingelfingen. W ten sposób okoliczne tereny znalazły się w rękach jednego z najpotężniejszych rodów arystokratycznych związanych później z przemysłem Górnego Śląska.

Hohenlohowie nie ograniczali swojej działalności do zarządzania majątkiem ziemskim. Stali się jednymi z wielkich górnośląskich przemysłowców, a Sławięcice pełniły rolę zarówno rezydencji rodowej, jak i centrum administracyjnego ich rozległych interesów. To pod ich rządami Sławięcice zostały zaliczone w poczet najznamienitszych miejscowości Górnego Śląska, a wybudowany nowy pałac nazwano „Perłą Śląska”.

Wiek XIX przyniósł jednak zasadniczą zmianę charakteru gospodarki regionu. Dawne manufaktury wykorzystujące miejscowe drewno, rudę darniową i siłę wody stopniowo traciły znaczenie wobec wielkiego przemysłu opartego na węglu. Sławięcickie zakłady coraz trudniej konkurowały z gwałtownie rozwijającymi się ośrodkami górniczymi i hutniczymi Górnego Śląska.

Nie oznaczało to nagłego gospodarczego upadku miejscowości. Wybudowany w latach 1792-1812 Kanał Kłodnicki umożliwiał transport wyrobów miejscowych manufaktur, a Hohenlohowie nadal rozwijali swoje przemysłowe imperium. Z czasem jednak gospodarczy środek ciężkości regionu przesuwał się w inne miejsca, a pod koniec XIX wieku wielu mieszkańców Sławięcic szukało zatrudnienia w rozwijającym się górnośląskim okręgu przemysłowym.

Wizyty cesarza

W 1827 roku spłonął stary piastowski zamek. Na jej miejscu Hohenlohowie wznieśli nowy pałac - trzypiętrowy, mieszczący 45 pokoi mieszkalnych oraz piękną salę bankietową na pierwszym piętrze z przylegającym tarasem. Prace ukończono w latach 30. XIX wieku. Otrzymał formy późnoklasycystyczne z elementami inspirowanymi włoskim barokiem. W drugiej połowie stulecia, za czasów księcia Hugona zu Hohenlohe-Öhringen, rezydencję jeszcze rozbudowano. W latach 1867-68 dobudowano skrzydła, dodając pałacowi wyjątkowego uroku. Pałac, park, oranżerie, pawilony, stawy i rozległe aleje stworzyły jedno z najbardziej reprezentacyjnych założeń rezydencjonalnych Górnego Śląska. To właśnie wtedy do Sławięcic szczególnie mocno przylgnęło określenie „śląskiego Wersalu”.

Rozległe lasy należące do Hohenlohów były bogate w zwierzynę i stały się miejscem wielkich arystokratycznych polowań. W pałacu gościli przedstawiciele najwyższych sfer Prus i Cesarstwa Niemieckiego, a miejscowa tradycja szczególnie mocno zapamiętała wizyty cesarza Wilhelma II. Władca bywał tu w latach 1901-1906 i przyjmowano go z niebywałym przepychem. A o wielodniowych polowaniach na jelenie oraz balach w pałacu wspominano jeszcze przez dziesięciolecia.

Jednocześnie uwagę medyków zwróciły warunki klimatyczne Sławięcic. 12 czerwca 1884 roku otwarto tutaj szpital przeciwgruźliczy imienia księcia Augusta, później rozbudowywany o kolejne obiekty. Z placówką tą związany był również Robert Koch, jeden z najwybitniejszych mikrobiologów swojej epoki, odkrywca prątka gruźlicy i późniejszy laureat Nagrody Nobla. Nie był jednak – jak niekiedy się pisze – etatowym lekarzem miejscowego szpitala. Na początku lat 90. XIX wieku został zaproszony do współpracy przez naczelnego lekarza placówki, doktora Goetscha. Obaj prowadzili w Sławięcicach m.in. badania związane z gruźlicą na stadach bydła udostępnionych przez księcia Hohenlohego.

Czas niepokoju

Pierwsza wojna światowa zakończyła spokojną epokę Sławięcic. Wielu miejscowych mężczyzn powołano do armii niemieckiej, część z nich nie wróciła już do swoich rodzin. Wojna, kryzys gospodarczy i braki żywności pogorszyły warunki życia. Po upadku Cesarstwa Niemieckiego do miejscowości dotarły również nastroje rewolucyjne i żądania reform społecznych.

Jednocześnie narastał konflikt narodowościowy dotyczący przyszłości Górnego Śląska. Dwa pierwsze powstania śląskie ominęły Sławięcice, ale podczas trzeciego miejscowość znalazła się już bezpośrednio na obszarze działań wojennych.

4 maja 1921 roku Sławięcice zostały opanowane przez oddziały powstańcze. Obsadzono dworzec, utworzono komendę placu, a miejscowy pałac przez pewien czas wykorzystywano jako siedzibę dowództwa I Dywizji Wojsk Powstańczych. Sławięcice miały ważne znaczenie komunikacyjne i logistyczne ze względu na przebiegającą tędy linię kolejową.

Polska kontrola nad miejscowością trwała około miesiąca. 4 czerwca 1921 roku Sławięcice zostały zdobyte przez siły niemieckie. Wycofujące się oddziały powstańcze wysadziły mosty na Kłodnicy i Młynówce. Walki pozostawiły po sobie zniszczenia, których ślady były widoczne również na budynku kościoła św. Katarzyny.

Po podziale Górnego Śląska Sławięcice pozostały po stronie niemieckiej. W okresie narodowego socjalizmu rozpoczęła się intensywna germanizacja nazw miejscowych. W 1936 roku nazwę Slawentzitz zastąpiono nazwą Ehrenforst.

Sławięcice odegrały również mało znaną rolę w bezpośrednich przygotowaniach III Rzeszy do agresji na Polskę. W sierpniu 1939 roku w Ehrenforst skoncentrowano członków niemieckich formacji specjalnych przygotowujących akcje dywersyjne. Jedna z grup została zakwaterowana w miejscowej gospodzie, a oficerowie przebywali w należącej do Hohenlohów rezydencji.

To stąd oddział wyruszył do przeprowadzenia jednej ze sfingowanych „polskich napaści”, które niemiecka propaganda zamierzała wykorzystać jako dowód rzekomej agresji Polski na Rzeszę. Celem był niemiecki urząd celny w Hochlinden – dzisiejszych Stodołach w Rybniku. Pozorowany atak został przeprowadzony w nocy z 31 sierpnia na 1 września 1939 roku. Kilka godzin później rozpoczęła się II wojna światowa.

Las niemym świadkiem

Najtragiczniejszy rozdział historii Sławięcic rozpoczął się wraz z budową ogromnego kompleksu przemysłu chemicznego w rejonie Kędzierzyna i Blachowni. Niemcy potrzebowali tysięcy robotników do wznoszenia zakładów produkujących paliwa syntetyczne dla machiny wojennej.

W okolicy powstała cała sieć obozów pracy przymusowej i obozów jenieckich. Trafiali tu Polacy, Żydzi, obywatele Związku Radzieckiego, Ukraińcy, Francuzi, Brytyjczycy i przedstawiciele wielu innych narodowości. Według opracowania Muzeum Ziemi Kozielskiej do budowy i pracy w zakładach paliw syntetycznych wykorzystano około 35 tysięcy robotników przymusowych i więźniów.

W kwietniu 1944 roku znajdujący się w Sławięcicach żydowski obóz pracy został przejęty przez administrację KL Auschwitz i przekształcony w podobóz Blechhammer – jeden z największych podobozów Auschwitz. Więźniowie pracowali przy rozbudowie zakładów, kopaniu fundamentów, budowie dróg i schronów przeciwlotniczych. Po rozpoczęciu alianckich nalotów kierowano ich także do niebezpiecznych prac przy niewybuchach. W styczniu 1945 roku w obozie przebywało prawie 4 tysiące mężczyzn oraz około 160 kobiet.

Warunki były nieludzkie. W samym obozie zmarły setki osób, a więźniowie uznani w czasie selekcji za niezdolnych do dalszej pracy byli wysyłani do Birkenau. W styczniu 1945 roku, wobec zbliżania się Armii Czerwonej, rozpoczęła się ewakuacja. W czasie marszu w kierunku Gross-Rosen esesmani zamordowali około 800 więźniów. Przed opuszczeniem Blechhammer podpalili i ostrzelali baraki, w których pozostawiono chorych i niezdolnych do marszu ludzi.

Do dziś w sławięcickim lesie zachowały się materialne pozostałości obozu – niemi świadkowie jednego z najciemniejszych okresów w historii miejscowości.

W pierwszych miesiącach 1945 roku dramat dotknął również ludność cywilną. Sławięcice znajdowały się na terenie III Rzeszy, dlatego wkraczający żołnierze sowieccy traktowali je jako miejscowość niemiecką. Towarzyszyły temu grabieże, przemoc oraz przypadki zabójstw mieszkańców. Walki i przejście frontu doprowadziły też do dalszych zniszczeń miejscowej zabudowy.

Komendant obozu

Z historią Sławięcic i rodu Hohenlohe wiąże się również niezwykła historia Waldemara Prinza zu Hohenlohe-Oehringen. W latach 1940-1943 pełnił on funkcję komendanta obozu dla brytyjskich jeńców wojennych. Obóz znajdował się pomiędzy dzisiejszymi osiedlami Blachownia i Sławięcice, w rejonie obecnych terenów przemysłowych.

Jak wynika z relacji byłych jeńców oraz materiałów Stowarzyszenia Blechhammer-1944, Waldemar wyróżniał się na tle innych oficerów sposobem traktowania więźniów. Zapamiętano go jako człowieka zachowującego się wobec jeńców przyzwoicie i po ludzku. Wśród przetrzymywanych znajdowali się m.in. George Wickenden, John Brown oraz John Borrie. Ten ostatni był lekarzem z Nowej Zelandii i po wojnie opisał swoje doświadczenia w niemieckiej niewoli w książce pt. "Despite Captivity".

W 1943 roku Waldemar opuścił rodzinne strony i trafił na front włoski. Do Sławięcic już nie powrócił. Pod koniec wojny role się odwróciły – przedstawiciel jednego z najbogatszych niegdyś rodów śląskich sam znalazł się w brytyjskiej niewoli. Po wojnie Hohenlohowie utracili swoje majątki na Śląsku. Waldemar znalazł się w trudnym położeniu, a pomoc zaoferowali mu ludzie, którzy jeszcze kilka lat wcześniej sami byli jeńcami.

Według relacji Borriego książę cierpiał na raka gardła i wymagał specjalistycznego leczenia. Wsparcia udzielili mu dawni więźniowie. W 1949 roku Waldemar przebywał w Londynie w domu George'a Wickendena. Pomagali mu również John Brown i John Borrie. Waldemar wrócił do zdrowia i pozostał po wojnie w Niemczech. Zmarł w 1965 roku.

Historia ta jest jednym z najbardziej niezwykłych epizodów związanych ze Sławięcicami podczas II wojny światowej: człowiek, który w czasie wojny odpowiadał za obóz jeniecki, po jej zakończeniu sam znalazł się w potrzebie i otrzymał pomoc od tych, którzy wcześniej pozostawali pod jego nadzorem. John Borrie dożył sędziwego wieku i zmarł w 2006 roku. Kilka lat później jego syn Michael odwiedził Opolszczyznę i tereny byłych obozów w Łambinowicach i Sławięcicach.

Świat, który odszedł

Wojna zakończyła wielowiekową historię Sławięcic jako siedziby wielkich rodów arystokratycznych. Ostatnim właścicielem majątku był August Hohenlohe, który wyjechał wraz z rodziną w głąb Niemiec w 1943 roku. Pałac został poważnie uszkodzony w 1945 roku, a następnie ograbiony. Mimo zniszczeń jego mury jeszcze przez lata stały i istniała możliwość uratowania przynajmniej części budowli. Kolejne pożary, dewastacja i brak decyzji o odbudowie przypieczętowały jednak jego los. W 1973 roku ruiny zostały rozebrane. Do dziś zachował się jedynie fragment dawnego portyku bocznego wejścia oraz elementy wielkiego zespołu parkowego.

Po przejęciu tych terenów przez polską administrację rozpoczął się kolejny rozdział historii miejscowości. Przedwojenna społeczność uległa ogromnym zmianom. Część mieszkańców uciekła przed frontem, część wyjechała lub została wysiedlona, a na ich miejsce przybywali nowi osadnicy.

W pierwszych latach powojennych Sławięcice liczyły zaledwie około 1200 mieszkańców, znacznie mniej niż przed wojną. Reforma administracyjna z 1954 roku uczyniła miejscowość siedzibą gromady. W 1959 roku Sławięcice uzyskały status osiedla, a 1 stycznia 1973 roku, po ponad siedmiu stuleciach, ponownie otrzymały prawa miejskie. Nie cieszyły się jednak samodzielnością długo. W 1975 roku Sławięcice, podobnie jak Koźle i Kłodnica, zostały połączone z szybko rozwijającym się Kędzierzynem. Powstał nowy organizm miejski – Kędzierzyn-Koźle. Sławięcice stały się jedną z jego dzielnic.

Nowy show pt. „Niech żyje Maastricht!” to radosny hołd dla rodzinnego miasta Maestra, w którym wszystko się zaczęło. 20 lat temu André Rieu i jego Orkiestra Johanna Straussa po raz pierwszy wystąpili na Vrijthof. Średniowieczny plac zamienił się wtedy w lśniącą salę balową na świeżym powietrzu. Publiczność wysłuchała pierwszego tego typu koncertu, a wszystko pod letnim niebem, usianym migocącymi gwiazdami. Sukces był niebywały, tym bardziej że całość była retransmitowana do kin. Teraz walc „Nad pięknym modrym Dunajem” i „Marsz Radetzky’ego” zabrzmią dla publiczności na całym świecie po raz dwudziesty.

Obchody rozpoczęła jednak uroczysta sesja Miejskiej Rady Seniorów, podczas której klucze do miasta przekazała prezydent Sabina Nowosielska. To właśnie oni będą teraz jego symbolicznymi gospodarzami. W tym doniosłym spotkaniu uczestniczyli przedstawiciele środowisk senioralnych, a życzenia i gratulacje składali im przedstawiciele władz samorządowych i parlamentarnych oraz miejskich i powiatowych instytucji. 

Następnie seniorzy i wolontariusze połączyli pokolenia we wspólnej zabawie na kozielskim rynku. Było dużo uśmiechu, pozytywnej energii i ruchu, bo po tanecznej rozgrzewce uczestnicy chwycili za kijki i wyruszyli na wspólny marsz nordic walking. Trasa prowadziła na „Szkwał”, gdzie na wszystkich czekała biesiada z Orian-Show. Był to znakomity początek kilku dni wypełnionych spotkaniami, aktywnością i dobrą zabawą. Dni Seniora dopiero się rozkręcają, a ich inauguracja pokazała, że kiedy do tańca ruszają całe pokolenia, metryka przestaje mieć znaczenie!

Bogaty pogram wydarzenia zorganizowany przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej i zaproszonych partnerów. Szczegóły na plakatach w galerii poniżej.

Podczas spotkania opowie o swoich wyprawach, niezwykłych miejscach, przygodach oraz ludziach poznanych podczas podróży. Jak zapowiadają organizatorzy, będzie to okazja do poznania historii z wyjazdów obejmujących aż 63 kraje i – jak określono w zapowiedzi wydarzenia – „pół świata”.

Spotkanie organizują Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej oraz Miejski Ośrodek Kultury w Kędzierzynie-Koźlu w ramach Dni Seniora 2026. Wstęp na wydarzenie w Galerii Sztuk Wszelakich jest wolny.

W dzieciństwie zaczytywała się książkami Alfreda Szklarskiego o przygodach Tomka Wilmowskiego i marzyła o wyprawach na Czarny Ląd i do krainy kangurów. Na studiach została przewodnikiem wycieczek zagranicznych i zwiedziła pół świata. W Mandżurii jadła z tubylcami robale, na Komodo uganiała się za waranem, w Gwatemali spotkała lewicowych partyzantów, a na Borneo stanęła oko w oko z orangutanem. Sabina Nowosielska w wolnych chwilach od bycia prezydentem Kędzierzyna-Koźla wciąż podróżuje i nie zamierza przestać. Przeczytacie o tym w wywiadzie poniżej:

– Ostatnimi czasy to kolejna dobra informacja z Ministerstwa Sportu i Turystyki. Niedawno otrzymaliśmy dotację na modernizację budynku szatniowego na stadionie gminnym w Reńskiej Wsi z programu „Szatnia na medal”. A teraz 433,6 tys. zł na modernizację kompleksu boisk Orlik tuż obok tego budynku. Obie inwestycje będą się toczyć niejako równolegle, by na wiosnę 2027 znowu udostępnić cały obiekt mieszkańcom – mówi wójt gminy Reńska Wieś Tomasz Kandziora.

Modernizacja Orlika obejmie nową nawierzchnię, oświetlenie, monitoring oraz wyposażenie, co ma przywrócić pełną funkcjonalność obiektu po kilkunastu latach intensywnego użytkowania. – To ważna inwestycja dla naszej społeczności, bo Orlik jest mocno eksploatowany przez młodzież i dorosłych. Dzięki tym środkom obiekt wróci do świetnej formy – dodaje wójt Kandziora.

Dofinansowanie dla gminy Reńska Wieś jest częścią większego pakietu wsparcia dla samorządów regionu. Ministerstwo Sportu i Turystyki przeznaczyło w sumie ponad 2 mln zł na modernizacje orlików w sześciu gminach i jednym powiecie. Program „Aktywny Orlik” ma na celu odnowienie infrastruktury sportowej, która w wielu miejscach powstała jeszcze w ramach rządowego programu „Orlik 2012”.

W całej Polsce funkcjonuje dziś ponad 2600 orlików, a kolejne samorządy dołączają do programu modernizacji, by obiekty mogły nadal służyć mieszkańcom na odpowiednim poziomie.

Na zakończenie zgrupowania przeprowadzono sprawdziany, które pozwoliły ocenić efekty wykonanej pracy. Na dystansie 60 metrów najlepszy wynik uzyskał Remigiusz Migocz – 7,48 s. Zuzanna Antos pobiegła 8,73 s, Aleksandra Szewców 8,59 s, Zuzanna Wieczorek 8,98 s, Oliwia Nowak 8,90 s, Sabina Ostrowska 8,85 s, a Karol Świętek 10,23 s. W większości przypadków były to nowe rekordy życiowe.

Zawodnicy sprawdzili się także na 150 metrów. Remigiusz Migocz uzyskał 19,15 s, Zuzanna Antos 22,20 s, Aleksandra Szewców i Sabina Ostrowska po 22,92 s, Zuzanna Wieczorek 22,90 s, a Oliwia Nowak 23,11 s. Również tutaj wielu reprezentantów MMKS poprawiło swoje dotychczasowe najlepsze rezultaty.

Na dystansie 200 metrów Remigiusz Migocz osiągnął czas 26,16 s, ustanawiając rekord życiowy, natomiast Zuzanna Antos uzyskała 32,50 s. Karol Świętek wystartował również na 600 metrów, kończąc bieg z wynikiem 2:10,32.

- Rezultaty sprawdzianów pokazały, że wykonana podczas obozu praca przyniosła efekty. Większość zawodników ustanowiła rekordy życiowe. Teraz czekamy na starty w zawodach, które potwierdzą te wyniki. Młodzież wróciła zmęczona, ale zadowolona - podsumował trener Marek Skrzydlewski.

Warsztaty i spotkania odbywać się będą w czterech placówkach: Domu Kultury „Chemik”, Domu Kultury „Koźle”, Domu Kultury „Lech” oraz ośrodku modelarskim.

SEKCJE 2026/2027

Dom Kultury „Chemik”

1. Sekcja plastyczna, instruktor: Anna Florczak
Zapisy: 08.09.2026 r., od godz. 16.30
Dzieci od lat 7 i młodzież.
Zajęcia: wtorki, środy, czwartki, godz. 16.30-18.30

2. Laboratorium fotograficzne, instruktor: Bartosz Kupczyk
Zapisy: 15.09.2026 r., od godz. 17.00
Młodzież od lat 15 i dorośli.

3. Zespół tańca nowoczesnego „SPIN”, instruktor: Karolina Sadyk
Zapisy: 11.09.2026, duża sala baletowa
Grupa Spin Mini (rocznik 2021-2020) - godz. 16.30
Grupa Spin Kids/Super Kids (rocznik 2019-2016) - godz. 17.00
Grupa Spin Junior/Senior (rocznik >2015) - godz. 17.30
Zajęcia: poniedziałki, środy, piątki, od godz. 16.00

4. Studio cyrkowe, instruktor: Olena Poskotina
Zapisy: 12.09.2026 r., godz. 15.00
Dzieci od lat 7.
Zajęcia: soboty, godz. 15.00-19.30

5. Centrum Tańca „Fiesta” (taniec towarzyski), instruktor: Marek Trzemżalski
Zapisy:
Dzieci (sekcja tańca towarzyskiego): 17 i 24.09.2026 r., godz. 17.00-18.00.
Zajęcia: czwartki, godz. 17.00-18.00.
Dorośli, kurs tańca dla początkujących: 17.09.2026 r., godz. 19.30.
Zajęcia: czwartki, godz. 19.30-21.00
Sekcja Przyjaciół Tańca (grupa zaawansowana)
wtorki, godz. 19.30-21.00
Latino Dance dla pań 35+
Grupa początkująca: 14.09.2026 r., godz. 19.00.
Zajęcia: poniedziałki, godz. 19.00-20.00.
Grupa średniozaawansowana: 14.09.2026  r., godz. 20.00
Zajęcia: poniedziałki, godz. 20.00-21.00.
Grupa zaawansowana: 16.09.2026 r., godz. 20.00.
Zajęcia: środy, godz. 20.00-21.00.

6. Zespół Śpiewaczy „Sokoły”, instruktor: Dariusz Czarny
Zapisy, zajęcia organizacyjne: 15.09.2026, godz. 12.00
Zajęcia: wtorki, godz. 12.00-14.00

7. Sekcja animacji filmowej, instruktor: Andrzej Niedziałkowski
Zapisy: 05.10.2026 r., godz. 16.30
Zajęcia: poniedziałki, godz. 16.30-19.30

8. Funky Kids, intruktor: Paweł Szustakiewicz
Zapisy: 08.09.2026, godz. 16.00, 17:00

Dom Kultury „Koźle”

1. Sekcja instrumentalna (gitara), instruktor: Darek Czarny
Kontakt z instruktorem w sprawie zapisów: 604 577 173
Zajęcia: poniedziałki, wtorki, od godz. 16.00

2. Sekcja plastyczna dla dzieci (5-11 lat), instruktor: Dominika Jochlik
Zapisy: 09.09.2026 r., o godz. 17.00
Zajęcia: środa, od godz. 17.00

3.Sekcja rzeźby w glinie, instruktor: Bożena Uryga-Mączyńska
Zajęcia: środy, od godz. 16.00

4. Chór „Echo Kresów”, instruktor: Adam Wołkowski
Zajęcia i zapisy: środy, godz. 15.00 i piątki, godz. 9.30

5. Sekcja teatralna, instruktor: Tomasz Stochniał
Zapisy: 07.09.2026 r., godz. 16.30
Dzieci od lat 8 i młodzież.
Zajęcia: poniedziałki, godz. 16.30-20.30

Dom Kultury „Lech”

1. Sekcja modelarsko-historyczna, instruktor: Waldemar Ociepski
Zajęcia: czwartki, godz. 17.00

2. Sekcja instrumentalna (perkusja, gitara), instruktor: Przemysław Niemiec
Zajęcia i zapisy: piątki, godz. 17.00

Ośrodek modelarski „Koziołki”, ul. Gliwicka

1. Sekcja modelarska, instruktor: Piotr Stolarek
Zajęcia i zapisy: wtorki, piątki, godz. 17.00

Wyjazd to jednak nie tylko praca i nauka! To również doskonała okazja do poznania greckiej kultury, historii i tradycji, doskonalenia znajomości języka angielskiego, nawiązania nowych znajomości oraz odkrywania pięknych zakątków Grecji 

Trzymajcie za nich kciuki. Przed nimi intensywne, ale z pewnością niezapomniane trzy tygodnie pełne nauki, wyzwań i przygód – czytamy w mediach społecznościowych Zespołu Szkół Technicznych i Ogólnokształcących w Kędzierzynie-Koźlu.

Tradycyjne ognisko kończące okres wakacyjny za nami. Integracja #ZAKSAfamily na dobre wchodzi w fazę decydująca. Fajnie się wspólnie spotkać, poznać i przygotować do walki o najwyższe cele. ZAKSA Kędzierzyn-Koźle niech te kiełbaski was niosą - czytamy w mediach społecznościowych Klubu Kibica ZAKSA.

Poniżej fotorelacja z tego wydarzenia. 

Miejskie żłobki zapewniają dzieciom nie tylko opiekę, ale również warunki do nauki, zabawy i rozwijania nowych umiejętności. Nad najmłodszymi czuwa wykwalifikowana kadra, a zajęcia są przygotowywane z myślą o rozwoju ruchowym, emocjonalnym i poznawczym dzieci. Placówki oferują bezpieczne, przyjazne i nowoczesne sale wyposażone w pomoce dydaktyczne, które pomagają maluchom poznawać świat poprzez zabawę. Ważnym elementem codziennej opieki są również zdrowe i smaczne posiłki oraz rozwiązania dostosowane do potrzeb najmłodszych.

Dużym atutem jest także brak czesnego. Rodzice, którzy chcą zapisać dziecko do publicznego żłobka, mogą otrzymać wszystkie potrzebne informacje bezpośrednio w placówkach. To tam dostępne są również karty zgłoszeń i szczegóły dotyczące wolnych miejsc oraz zasad przyjęcia dziecka.

Żłobek nr 1
ul. Filtrowa 13 
77 482-34-54

Żłobek nr 3
ul. Piotra Skargi 25 
77 483 24 11

Żłobek nr 6
ul. 1 Maja 7
77 483 37 34

Żłobek nr 10
ul. Kazimierza Wielkiego 6 
77 472 31 18

Na uczestników od razu czekało pierwsze zadanie. Zuchy i harcerze ruszyli na pomoc druhowi Rudemu, który – zgodnie ze scenariuszem przygotowanej gry – zapodział sprzęt obozowy. Aby go odzyskać, trzeba było pokonać kolejne punkty terenowej rozgrywki. Nie wystarczyła jednak sama sprawność fizyczna. Uczestnicy musieli również wykazać się logicznym myśleniem, sprytem i umiejętnością współpracy. Na kolejnych stanowiskach zdobywali różne przedmioty, które następnie wymieniali na kolejne elementy potrzebne do rozwiązania całej zagadki. Słoneczna pogoda sprzyjała wspólnej zabawie, a po intensywnych zmaganiach na wszystkich czekała dodatkowa niespodzianka – lody ufundowane przez Chłodnię Bałwanek z Kędzierzyna-Koźla.

Inauguracja była dopiero początkiem tego, co czeka członków hufca w najbliższych miesiącach. Przed zuchami i harcerzami kolejne zbiórki, wyjazdy, nowe doświadczenia, wspólne przygody i harcerskie wyzwania. Pierwsze spotkanie pokazało, że nowy rok zapowiada się bardzo aktywnie.

Pierwszego z nich policjanci zatrzymali po godz. 6.50. Był to 41-letni kierujący motorowerem marki Znen. Badanie wykazało u niego blisko 0,44 promila alkoholu. Drugim był 49-letni kierowca toyoty. W jego przypadku alkomat wskazał blisko 0,54 promila alkoholu.

Jak informuje policja, obaj mężczyźni stracili prawa jazdy i za swoje zachowanie odpowiedzą przed sądem. Funkcjonariusze po raz kolejny przypominają, że nawet niewielka ilość alkoholu wpływa na koncentrację, czas reakcji i ocenę sytuacji na drodze. - Nie ryzykuj. Piłeś – nie jedź - apelują mundurowi z Komendy Powiatowej Policji w Kędzierzynie-Koźlu.

Kolejna okazja do walki o medal pojawiła się w Lublinie, tym razem w konkurencji park. Także tam reprezentant Kędzierzyna-Koźla znalazł się na podium.

W finale kategorii U-16 Lewczak uzyskał 71,40 pkt i zajął trzecie miejsce. Zwyciężył Ignacy Sieniawski z wynikiem 77,20 pkt, a drugą lokatę wywalczył Ryszard Sulima, który zdobył 71,90 pkt. Oznacza to, że Kubę od srebrnego medalu dzieliło zaledwie pół punktu.

Dwa miejsca na podium w dwóch różnych konkurencjach są mocnym akcentem na zakończenie juniorskiego etapu kariery zawodnika z Kędzierzyna-Koźla. Tegoroczny sezon był bowiem dla Kuby Lewczaka ostatnim w kategorii U-16. Od przyszłego sezonu czeka go już rywalizacja w kategorii open, gdzie zmierzy się ze starszymi i bardziej doświadczonymi deskorolkarzami. Skalę wyzwania pokazują również wyniki tej kategorii, gdzie zwycięzca Maciej Stępień uzyskał 78,60 pkt.

W tegoroczną akcję organizowaną przez Rejonowy Oddział Polskiego Czerwonego Krzyża w Kędzierzynie-Koźlu zaangażowało się 36 podmiotów. Przez wiele miesięcy uczestnicy odkładali przede wszystkim 1-, 2- i 5-groszówki. Choć pojedyncze monety mają niewielką wartość, ich wspólne zbieranie przyniosło imponujący efekt. Teraz te pieniądze zostaną przeznaczone na pomoc dzieciom.

Podczas finału wyróżniono najbardziej zaangażowanych uczestników. Pamiątkowe statuetki wraz z dyplomami wręczyły prezydent Kędzierzyna-Koźla Sabina Nowosielska oraz w imieniu starosty Artura Maruszczaka - Aurelia Stępień, kierownik Wydziału Oświaty, Promocji, Kultury i Sportu Starostwa Powiatowego w Kędzierzynie-Koźlu.

Wynik według kwoty :

• Przedszkola :

I miejsce - Publiczne Przedszkole nr 17 w Kędzierzynie-Koźlu – 440,58 zł
II miejsce - Publiczne Przedszkole nr 10 w Kędzierzynie-Koźlu – 387,90 zł
III miejsce - Publiczne Przedszkole nr 21 w Kędzierzynie-Koźlu – 375,68 zł 

• Szkoły podstawowe: 

I miejsce - Publiczna Szkoła Podstawowa w Cisku – 1403, 43 zł 
II miejsce - Zespół Szkolno Przedszkolny w Zalesiu Śląskim – 1188,34 zł
III miejsce - Publiczna Szkoła Podstawowa nr 6 w Kędzierzynie-Koźlu – 773,76 zł 

• Szkoły średnie: 

I miejsce - Zespół Szkół Mechanicznych w Głubczycach – 428,12 zł 
II miejsce - I Liceum Ogólnokształcące w Kędzierzynie-Koźlu - 382, 74 zł 
III miejsce - Zespół Szkół nr 1 w Kędzierzynie-Koźlu – 353,08 zł 

• Instytucje: 

Środowiskowy Dom Samopomocy Nowe Gołuszowice – 487, 65 zł 

Wyniki według wagi: 

• Przedszkola:

I miejsce - Publiczne Przedszkole nr 17 w Kędzierzynie-Koźlu – 45,60 kg 
II miejsce - Publiczne Przedszkole nr 10 w Kędzierzynie-Koźlu – 37,18 kg 
III miejsce - Publiczne Przedszkole nr 5 w Kędzierzynie-Koźlu – 33,9 kg 

• Szkoły podstawowe: 

I miejsce - Publiczne Szkoła Podstawowa w Cisku – 125,28 kg 
II miejsce - Publiczna Szkoła Podstawowa nr 6 w Kędzierzynie-Koźlu – 58,96 kg 
III miejscu - Publiczna Szkoła Podstawowa nr 16 w Kędzierzynie-Koźlu 43,76 kg 

• Szkoły średnie: 

I miejsce - Zespół Szkół Mechanicznych w Głubczycach 34,18 kg 
II miejsce - Zespół Szkół Technicznych i Ogólnokształcących w Kędzierzynie-Koźlu – 33,9 kg 
III miejsce - I Liceum Ogólnokształcące w Kędzierzynie-Koźlu – 18,49 kg 

• Instytucje: 

Środowiskowy Dom Samopomocy Nowe Gołuszowice 50,92 kg 

Najlepiej spisał się Jakub Jastrząbek, który zwyciężył w konkursie wieloskoku. Reprezentant MMKS-u uzyskał wynik 12,21 m i sięgnął po pierwsze miejsce. Bardzo dobrze poradził sobie również w skoku wzwyż. Pokonał poprzeczkę zawieszoną na wysokości 1,80 m, ustanawiając rekord życiowy i zajmując trzecie miejsce w mocno obsadzonym konkursie.

Blisko podium znalazł się także Tymoteusz Brzoska. W biegu na 110 m przez płotki zajął czwarte miejsce, a przy okazji poprawił rekord życiowy, uzyskując czas 16,21 s. Udany start zaliczył również Michał Moskal. W rzucie dyskiem zajął piąte miejsce, natomiast w pchnięciu kulą uplasował się na siódmej pozycji. Wynik 10,21 m w tej drugiej konkurencji jest jego nowym rekordem życiowym.

W konkursie skoku wzwyż dziewcząt Maja Marek zajęła szóste miejsce z wynikiem 1,45 m. Emilia Kloc była siódma, a Julia Kapica dziewiąta. Obie pokonały wysokość 1,40 m. W konkurencjach rzutowych również nie zabrakło młodych lekkoatletów z naszego miasta. Marta Kałwak zajęła ósme miejsce w rzucie dyskiem, a Łucja Smaga została sklasyfikowana na dziesiątej pozycji. W pchnięciu kulą Igor Skoberla uplasował się na dziewiątym miejscu.

- Występ w Sosnowcu był dla zawodników jednym z najważniejszych sprawdzianów sezonu. Lekkoatleci przystąpili do rywalizacji po zgrupowaniu w Wiśle i potwierdzili dobrą dyspozycję, osiągając wysokie lokaty w wielu konkurencjach. W klasyfikacji generalnej MMKS zajął 12. miejsce w gronie 44 klubów startujących w mistrzostwach. Udział grupy lekkoatletów w zawodach był możliwy dzięki dofinansowaniu Samorządu Województwa Opolskiego - informuje trener Andrzej Saczko.

Zapraszamy seniorów i wolontariuszy do wspólnego tańca, marszu nordic walking oraz biesiady na „Szkwale”. Bądźcie z nami podczas inauguracji Dni Seniora 2026! Pokażmy, że radość i zabawa łączą pokolenia! Weźcie ze sobą wygodne buty, bliskich i mnóstwo dobrego humoru. Do zobaczenia na Rynku! - zachęcają do udziału organizatorzy wydarzenia. 

Na miejsce skierowano dwa zastępy PSP, jednostki OSP Polska Cerekiew i Zakrzów, zespoły ratownictwa medycznego oraz policję. Jak przekazywał mł. asp. Aleksander Kolasa z Komendy Powiatowej Policji w Kędzierzynie‑Koźlu, w Skodzie podróżowały dwie osoby: 64‑letni kierowca oraz 62‑letnia pasażerka. Uczestnicy zdarzenia zostali zabrani do szpitala na dalsze badania.

Jeszcze przed wylotem było wiadomo, że nie będzie to zwykła turystyczna wycieczka. Rafał Turemka zamierza spędzać wiele nocy pod namiotem, przemierzać pustynne tereny i docierać do miejsc oddalonych o setki kilometrów od dużych miast. Dlatego obok standardowego motocyklowego ekwipunku znalazło się kilka mniej oczywistych przedmiotów. Jednym z nich jest specjalnie zamówiona na tę wyprawę latarka UV o długości fali 365 nanometrów. Ma przydać się przede wszystkim podczas noclegów na pustyniach, gdzie można natknąć się na skorpiony.

- Mam w planie wiele nocy spędzić na pustyni, gdzie jest bardzo dużo skorpionów. Dzięki tej latarce będę mógł je w nocy zobaczyć. Skorpiony mają fluorescencyjny pancerz i pod światłem UV świecą jaskrawym, seledynowozielonym albo niebieskawym kolorem. Wyglądają wtedy jak neon - opowiadał Rafał przed wyprawą.

Żartował przy tym, że szkoda, iż w podobny sposób nie da się nocą wypatrzyć grzechotników, których na pustynnych terenach również nie brakuje.

Na spotkanie z zupełnie innym zagrożeniem przygotował się przed dotarciem do Yellowstone. W jego bagażu znalazł się spray na niedźwiedzie, a także kosmetyki, które nie wydzielają intensywnych zapachów mogących zainteresować dzikie zwierzęta.

- Pierwsza niezbędna rzecz, którą trzeba mieć przy sobie zarówno na szlaku, jak i podczas spania w namiocie, to bear spray. Mam nadzieję, że nie będę musiał go używać. To właściwie jedyna rzecz, którą mogę się obronić przed niedźwiedziem - mówił w filmie na Facebooku motocyklista.

Trzy godziny na kontroli

Długo wyczekiwana amerykańska przygoda rozpoczęła się jednak nie od pustyni czy górskich szlaków, lecz od bardzo szczegółowej kontroli na lotnisku. Po przylocie do Stanów Zjednoczonych Rafał spędził około trzech godzin na kontroli imigracyjnej.

- Dotarłem po wielu perypetiach na miejsce. Dopiero wyszedłem z lotniska. Tak mnie trzepali na immigration, że trzy godziny siedziałem. Wszystko chcieli wiedzieć na mój temat: co, dlaczego, ile zarabiam, gdzie mam nocleg - relacjonował tuż po przylocie Rafał.

Po wyjściu z lotniska musiał jeszcze odebrać motocykl, dopełnić formalności i ruszyć do miejsca pierwszego noclegu, oddalonego o ponad dwie godziny jazdy.

- Jestem już 24 godziny na nogach bez spania. Teraz muszę znaleźć motocykl, zrobić check-in i dopiero mogę ruszyć. Potem położę się spać, a jutro na spokojnie będę planował dalej - mówił.

Pierwsza awaria i błyskawiczna pomoc

Długa podróż szybko przyniosła pierwszą niespodziankę techniczną. 3 września Rafał zatrzymał się na stacji benzynowej. Zatankował, przekręcił kluczyk i... motocykl nie zareagował.

- Zero prądu. Nie zdążyłem jeszcze zebrać myśli, a już podchodzi do mnie facet i pyta: „Wszystko OK?”. Mówię, że nie, bo nie mam prądu. On na to: „Pewnie akumulator”. Ściągam kanapę, ruszam pierwszym przewodem masowym, czuję delikatny luz, patrzę na zegary i prąd się pojawił. Mam cię! – wspomina Rafał.

Jeszcze większe wrażenie zrobiła na nim reakcja przypadkowego Amerykanina.

- Podnoszę głowę, a ten facet już stoi koło mnie z kluczem dziesiątką i dokręca mi śrubkę. Szok. Jestem pod wrażeniem życzliwości ludzi. Oby więcej takich ludzi na drodze i mniej takich stresujących sytuacji. Przybiliśmy żółwika i każdy pojechał w swoją stronę - opowiada.

Jak się okazuje, nie był to odosobniony przypadek. Życzliwość spotykanych po drodze ludzi jest jednym z największych pozytywnych zaskoczeń pierwszych dni wyprawy.

Bonneville i filmowa historia

Jednym z pierwszych ważnych punktów trasy było słynne Bonneville Salt Flats w stanie Utah - rozległe solnisko kojarzone od dziesięcioleci z próbami bicia rekordów prędkości.

Rafał doskonale znał to miejsce z filmu „Prawdziwa historia”, w którym Anthony Hopkins wcielił się w nowozelandzkiego motocyklistę Burta Munro. - To jedno z tych miejsc znanych z filmów. Anthony Hopkins w „Prawdziwej historii” grał motocyklistę, który bił tam rekord prędkości na przerobionym motocyklu. Mega klimat zobaczyć to na żywo - mówi Rafał.

Z Bonneville skierował się dalej do jednego z najbardziej wyczekiwanych miejsc na trasie - Parku Narodowego Yellowstone.

Bizon metr od motocykla

Yellowstone zrobiło na nim ogromne wrażenie. - Byłem zachwycony tym parkiem. Jest naprawdę niesamowity i bardzo duży. Jest tam mnóstwo ciekawych rzeczy do zobaczenia, trekkingów i różnych miejsc. Super miejsce do odwiedzenia - relacjonuje. Podczas przejazdu przez park doszło też do spotkania, którego nie da się zaplanować. Rafał stał w korku, kiedy tuż obok niego przeszedł bizon.

- Stałem w korku na drodze, a bizon przeszedł metr ode mnie - opowiadał podekscytowany. Yellowstone przyniosło także zmianę pogody. Po gorących i suchych terenach Utah przyszły znacznie niższe temperatury. - W Yellowstone troszeczkę zmarzłem, bo to jest wysoko - przyznaje.

Karton jedzenia i kawa za darmo

Jeszcze większe wrażenie niż krajobrazy robią na nim jednak spotykani ludzie.

- Jak na razie spotykam na swojej drodze samych życzliwych ludzi. W Yellowstone kobieta dała mi cały karton jedzenia w paczkach, bo oni już go nie potrzebowali i kończyli swoją podróż. Taki karton kosztuje około 100 dolarów. Naprawdę mega pozytywnie - mówi.

Podobną sytuację przeżył w jednej z restauracji. - Pani dała mi kawę za darmo, nie chciała żadnych pieniędzy. Pogadaliśmy, skąd jestem, gdzie jadę i poleciła mi kilka ciekawych miejsc. Właśnie takie rzeczy podczas takiej wyprawy są bardzo fajne – dodaje.

Setki kilometrów i ani jednej stacji

Amerykańskie odległości szybko pokazały jednak swoją mniej przyjazną stronę. Szczególnie podczas przejazdu przez Utah Rafał musiał bardzo uważnie kontrolować poziom paliwa.

- Wyobraź sobie, że jedziesz 150 czy 200 mil i nie ma stacji benzynowej, a na wskaźniku paliwa prawie zero. Tam są potężne odległości. Farmy, bezdroża i nic więcej - opisuje.

Podczas jednego z takich odcinków z trudem dotarł do niewielkiej miejscowości, gdzie w końcu znalazł stację benzynową. Właśnie tam był świadkiem policyjnej interwencji.

- Miałem jedną taką sytuację, że ledwo dojechałem do małej miejscowości. Było tam bardzo dużo Meksykanów, a kiedy podjeżdżałem na stację benzynową, policja właśnie zakuwała w kajdanki młodego chłopaka, który najwyraźniej coś przeskrobał. Ustawiłem więc motocykl w bezpiecznym miejscu, zatankowałem, poszedłem po kawę, chwilę odpocząłem i ruszyłem dalej - relacjonuje Rafał.

Jednocześnie podkreśla, że mimo takich obrazków ani razu podczas dotychczasowej podróży nie poczuł się zagrożony.

- Nie miałem ani jednej sytuacji, w której mógłbym czuć się w jakiś sposób niebezpiecznie. Jak na razie ludzie bardzo fajnie i pozytywnie do mnie podchodzą. Co chwilę ktoś mnie zaczepia, pyta, skąd jestem, gdzie jadę i chce porozmawiać - podkreśla motocyklista.

Tankowanie też potrafi zaskoczyć

Sam sposób kupowania paliwa również nie zawsze wygląda tak, jak w Polsce. Na części stacji automat przy dystrybutorze nie akceptuje zagranicznej karty.

- Częstym problemem podczas tankowania jest to, że nie przyjmuje karty. Wtedy trzeba iść do okienka, zadeklarować, za jaką kwotę chce się zatankować, wrócić i nalać paliwo. Jeżeli nie wykorzysta się całej kwoty, trzeba znowu iść do okienka, żeby resztę zwrócili na kartę. Nie na każdej stacji tak jest, ale zdarzyło mi się to już niejednokrotnie – tłumaczy Rafał.

Teraz kierunek Chicago

Po opuszczeniu Yellowstone Rafał ruszył przez Wyoming w stronę Chicago. Zanim tam dotrze, chce zobaczyć jeszcze Mount Rushmore oraz monumentalny pomnik Crazy Horse. Kolejne przystanki wybiera także spontanicznie, zależnie od tego, co znajdzie po drodze.

Na trasie pojawił się jednak kolejny drobny problem techniczny. Tym razem chodzi o niski poziom oleju w motocyklu.

- Jadę przez Wyoming, a tutaj ludności jest mało, miejscowości są niewielkie i nie ma nawet gdzie kupić oleju. Mam nadzieję, że dojadę do Chicago i tam po prostu kupię olej na dolewkę. To jednak nic takiego, czego nie można byłoby ogarnąć - uspokaja.

Do Chicago pozostało mu jeszcze kilka dni jazdy. Później rozpocznie kolejny, bardzo ważny etap wyprawy – przejazd legendarną Route 66.

Pierwszy tydzień przyniósł już jednak niemal wszystko, czego można oczekiwać po wielkiej motocyklowej podróży: ogromne przestrzenie, dzikie zwierzęta, pustynne bezdroża, pierwszą awarię, problemy z paliwem i przypadkowe spotkania z ludźmi.

- Na razie jest bardzo fajnie, pozytywnie. Jestem mega zadowolony. Wyprawa przebiega zgodnie z moją myślą - podsumowuje Rafał Turemka.

Przed motocyklistą z Kędzierzyna-Koźla wciąż tysiące kilometrów. Podróż Rafała można śledzić w mediach społecznościowych na jego profilu na Facebooku.

Przeczytaj też: 

Śledczy sprawdzą wcześniejsze leczenie

Pierwszy zestaw pytań skierowaliśmy do prokuratury 2 września. Dotyczył informacji o wcześniejszym leczeniu psychiatrycznym podejrzanego, jego ewentualnym pobycie w szpitalu w Branicach, dalszym leczeniu, przyjmowaniu leków oraz planowanych badaniach sądowo-psychiatrycznych.

Prokuratura nie potwierdziła wprost, że Jakub L. był hospitalizowany właśnie w Branicach ani kiedy miałby zakończyć leczenie. Jak przekazał nam prokurator Stanisław Bar, rzecznik prasowy Prokuratury Okręgowej w Opolu, w toku śledztwa uzyskano informacje wskazujące na leczenie podejrzanego w związku z problemami zdrowotnymi natury psychicznej. Okoliczność ta będzie teraz weryfikowana poprzez pozyskanie dokumentacji medycznej z ustalonych placówek. Śledczy zamierzają również ustalać, czy podejrzany przyjmował leki, szczególnie w okresie zarzucanych mu przestępstw. Jak wskazuje prokuratura, ustalenia w tym zakresie mogą być trudne i mają opierać się m.in. na przesłuchaniu podejrzanego oraz zeznaniach jego bliskich.

Biegli ocenią poczytalność Jakuba L.

Prokurator Stanisław Bar, potwierdził również, że Jakub L. zostanie zbadany przez biegłych psychiatrów. Ma to nastąpić po zgromadzeniu kompletnej dokumentacji medycznej, co – według obecnych założeń – powinno nastąpić jeszcze we wrześniu.

Dopiero po badaniu biegli zdecydują, czy konieczna będzie obserwacja psychiatryczna podejrzanego. W odpowiedzi podkreślono także, że kwestia ewentualnego przyjmowania leków może mieć znaczenie dla późniejszej oceny jego poczytalności. Śledczy zamierzają ponadto sprawdzić, czy przed zarzucanymi mu czynami Jakub L. przejawiał zachowania agresywne. Prokuratura nie odpowiedziała natomiast szczegółowo na pytania dotyczące tego, czy po wypisie ze szpitala podejrzany miał zapewnioną odpowiednią farmakoterapię oraz czy w związku z jego leczeniem lub dalszą opieką mogło dojść do nieprawidłowości. Te kwestie określono jako hipotetyczne lub niewymagające karnoprawnej oceny.

Rodzina mówi o nagraniu. Prokuratura go nie otrzymała

Kolejne pytania skierowaliśmy 5 września po medialnych wypowiedziach matki Jakuba L., która przekonywała o niewinności syna i mówiła o nagraniu monitoringu mającym – według jej relacji – potwierdzać, że w czasie zabójstwa przebywał w domu.

Prokuratura poinformowała, że materiały, o których osoby najbliższe podejrzanego wypowiadały się w mediach, nie wpłynęły do śledczych. Nie oznacza to jednak, że wątek zostanie pozostawiony bez sprawdzenia. Prokuratura zapowiada podjęcie odpowiednich czynności dowodowych niezależnie od tego, czy inicjatywę w zakresie przekazania materiałów podejmie podejrzany, jego obrońca czy rodzina.

Tym samym na obecnym etapie prokuratura nie odpowiedziała, czy nagranie wskazywane przez matkę Jakuba L. potwierdza jego pobyt w domu ani czy podważa dotychczasową wersję śledczych.

Jakub L. rozpoznał siebie na monitoringu

Jednocześnie prokurator Stanisław Bar ujawnił istotną informację dotyczącą innego monitoringu - zabezpieczonego w pobliżu miejsc zbrodni. Według przekazanej nam odpowiedzi utrwalony przez kamery wizerunek został rozpoznany przez samego podejrzanego jako przedstawiający jego osobę. To ważna odpowiedź również w kontekście naszego pytania, czy monitoring znajdujący się w pobliżu miejsca zabójstwa pozwala na identyfikację Jakuba L. Prokuratura nie stwierdziła, że identyfikacji dokonał biegły lub że obraz pozwala na jednoznaczne rozpoznanie podejrzanego. Podała natomiast, że sam Jakub L. rozpoznał na nagraniu siebie.

Co wiadomo o młotku?

Nowe informacje dotyczą również młotka zabezpieczonego przy podejrzanym. Jak przekazała prokuratura, podczas sekcji zwłok biegły stwierdził, że rany ujawnione na głowie ofiary mogły powstać od ciosu młotkiem o konstrukcji podobnej do tego, który zabezpieczono przy Jakubie L.

Śledczy zastrzegają jednak, że stanowisko biegłego nie było kategoryczne. Nie można więc na obecnym etapie stwierdzić, że zabezpieczony młotek został jednoznacznie zidentyfikowany jako narzędzie zbrodni. Nie ma też jeszcze wyników badań śladów biologicznych znajdujących się na młotku i plecaku. Opinia w tym zakresie nie wpłynęła dotąd do Prokuratury Okręgowej w Opolu. W odpowiedzi nie podano natomiast nowych informacji dotyczących wyników badań noża.

Czy młodzi ludzi doprowadzili do zatrzymania?

Ostatni wątek dotyczy relacji dwójki młodych mieszkańców, którzy w nagraniu opublikowanym w internecie na kanale YouTube "Dziki Zachód" twierdzą, że przed zatrzymaniem Jakuba L. kontaktowali się ze służbami i przekazali informacje o podejrzanie zachowującym się mężczyźnie.

Wcześniej pytania w tej sprawie skierowaliśmy do policji. Chcieliśmy ustalić, czy osoby występujące w nagraniu rzeczywiście kontaktowały się ze służbami, czy przekazane przez nie informacje dotarły do funkcjonariuszy oraz czy zostały one później przesłuchane. Policja odesłała nas w tej sprawie do Prokuratury Okręgowej w Opolu.

Prokuratura poinformowała, że wcześniej nie znała nagrania z kanału "Dziki Zachód" przesłanego przez naszą redakcję 7 września. Po zapoznaniu się z materiałem prokurator nadzorujący śledztwo ma zdecydować, czy osoby występujące w nagraniu powinny zostać przesłuchane w charakterze świadków.

Połączenia z numerem 112

Młodzi ludzie przedstawiają jednocześnie materiał mający potwierdzać, że kontakt z numerem alarmowym rzeczywiście nastąpił. To zrzut ekranu z historii połączeń telefonu. Na printscreeenie widoczne jest połączenie wychodzące na numer 112 wykonane 1 września o godz. 11.38. Rozmowa trwała 2 minuty i 38 sekund.

Zrzut ekranu potwierdza więc, że z telefonu wykonano w tym czasie połączenie z numerem alarmowym. Sam w sobie nie pozwala jednak ustalić treści rozmowy ani tego, jakie informacje zostały przekazane operatorowi i czy następnie trafiły one do policjantów prowadzących działania. To właśnie ten element wymaga dalszej weryfikacji.

Prokuratura nie odpowiedziała wprost, czy zgłoszenie młodych mieszkańców doprowadziło policjantów do Jakuba L. ani czy przyspieszyło jego zatrzymanie. Rzecznik prokuratury zaznaczył natomiast, że z punktu widzenia przedmiotu śledztwa nie ma większego znaczenia, czy zatrzymanie nastąpiło bezpośrednio w wyniku zgłoszenia dotyczącego znajdującego się w pobliżu Jakuba L., czy też było konsekwencją zbiegu okoliczności podczas działań prowadzonych w celu sprawdzenia innych informacji związanych ze sprawą.

Nie oznacza to więc potwierdzenia ani zanegowania wersji przedstawianej przez młodych ludzi. Na obecnym etapie prokuratura zapowiada dopiero ocenę nagrania i decyzję, czy osoby w nim występujące należy przesłuchać.

Wiele kluczowych badań przed śledczymi

Odpowiedź prokuratury pokazuje, że część ważnych kwestii nadal pozostaje otwarta. Nie ma jeszcze opinii dotyczącej śladów biologicznych na młotku i plecaku, nie przeprowadzono jeszcze końcowej oceny poczytalności podejrzanego, a materiały wskazywane publicznie przez jego rodzinę nie trafiły dotąd do prokuratury.

Jednocześnie pojawiły się nowe informacje istotne dla śledztwa: Jakub L. rozpoznał siebie na zapisie monitoringu, biegły dopuścił możliwość, że obrażenia głowy ofiary mogły powstać od młotka podobnego do zabezpieczonego przy podejrzanym, a prokuratura formalnie rozpoczyna weryfikację jego wcześniejszego leczenia i stanu psychicznego.

Dopiero kolejne opinie biegłych i wyniki badań laboratoryjnych pozwolą ocenić pełne znaczenie tych dowodów.