Ostatnio miejsce to odwiedził Sławomir Wilkowski z kanału historycznego Bunker King. Jego uwagę przykuł zwłaszcza tamtejszy spichlerz dworski.
Kilka dni temu odwiedziłem Rachowice w których szukałem śladów wydarzeń z okresu II wojny światowej. Natknąłem się tam na ciekawy zabytek o którym szczegółowe informacje znalazłem na stronie Narodowego Instytutu Dziedzictwa – napisał na facebookowym profilu Bunker Kinga Sławomir Wilkowski.
Wynika z nich, że to jeden z ostatnich zachowanych na miejscu drewnianych spichlerzy folwarcznych. Cenny ze względu na zasadniczo nieprzekształconą formę, konstrukcję oraz rozplanowanie wnętrza. Spichlerz ten to element zabudowy folwarku wchodzącego od 1739 r. w skład należących do książąt raciborskich dóbr sośnicowickich. Został wybudowany przypuszczalnie na początku XIX wieku.
„Od czasu budowy nie uległ zasadniczym przekształceniom. Obiekt co najmniej od okresu przedwojennego obudowany był po bokach rodzajem wiat stanowiących konstrukcyjne przedłużenie okapów i wspartych na drewnianych ramach wsporczych. Wiaty te w latach powojennych początkowo zabudowano, a w późniejszym okresie ostatecznie rozebrano. Budynek użytkowany był zgodnie z przeznaczeniem, jako skład na zboże, do okresu powojennego. W okresie użytkowania przez PGR ze względu na zły stan techniczny został przeznaczony na magazyn sprzętu.
Spichrz usytuowany jest w pd. części Rachowic, w niedalekiej odległości od kościoła par. pw. Św. Trójcy, na obszarze d. folwarku, na środku nieistniejącego już dziedzińca gospodarczego, frontem ku południu. Jest to obiekt wolnostojący, drewniany, wzniesiony w konstrukcji mieszanej, tj. sumikowo-łątkowej w ścianach podłużnych oraz zrębowej w ścianach szczytowych, z podwaliną na peckach. Charakteryzuje się typową, prostopadłościenną, jednopiętrową bryłą zwieńczoną wysokim, krytym gontem dachem dwuspadowym z wydatnymi okapami, również na ścianach szczytowych.
W elewacji pd. znajduje się otwór wejściowy poprzedzony murowanymi schodami oraz niewielkie otwory okienne, tzw. okna szczelinowe, wycięte w grubości belek zrębu. Analogiczne otwory szczelinowe występują w pozostałych elewacjach. Wnętrze obiektu składa się z kondygnacji przyziemnej oraz dwóch kondygnacji w obrębie dachu. Przestrzeń przyziemia podzielona jest za pomocą rozmieszczonego na osi rzędu słupów podtrzymujących konstrukcję stropu belkowego. Przestrzeń środkowej kondygnacji podzielona jest z kolei za pomocą dwóch rzędów słupów, stanowiących zarazem ramy podłużne konstrukcji dachu. Poszczególne kondygnacje skomunikowane są za pomocą jednobiegowej klatki schodowej. Obiekt jest dostępny i można go oglądać” - czytamy na stronie Narodowego Instytutu Dziedzictwa.
Warto przy tej okazji wspomnieć, że Rachowice to wieś w gminie Sośnicowice. W 1295 r. w kronice łacińskiej Liber fundationis episcopatus Vratislaviensis miejscowość wymieniona jest jako Rachowitz. W 1936 r. w czasie rządów narodowych socjalistów została zmieniona na całkowicie niemiecką Buchenlust.
Wieś Rachowice powstała w drugiej poł. XIII w. W 1475 r. rycerz Mikołaj Bierawa sprzedał dwór i wieś rycerzowi Christofowi Dziecko. W 1571 r. Rachowice przeszły w ręce Larischów, a w 1602 r. właścicielem był Orzeski von Syrin. W latach 1625-1711 wieś była w posiadaniu rodu von Holy. W 1720 r. dobra nabył Polak hrabia Gabriel Wyhowski, a od 1730 r. Rachowice stały się własnością hrabiów von Hoditz, którzy byli właścicielami dóbr sośnicowickich.
W styczniu 1945 r. żołnierze sowieccy podpalili plebanię. Wraz z plebanią spłonęły wszystkie dokumenty parafialne oraz księgi metrykalne.
Napisz komentarz
Komentarze