– Jak czujesz się kilka dni po zwycięstwie w Silesia Marathonie i co ta wygrana dla ciebie znaczy?
– Przez pierwsze dni po biegu miałam duże trudności z chodzeniem, szczególnie po schodach. Moje nogi mocno odczuły pofałdowaną trasę w Katowicach. Jednak zwycięstwo było warte tego wysiłku. Wcześniej trzykrotnie wygrywałam Maraton Odrzański w Kędzierzynie-Koźlu, a także maraton we Francji. Tym razem wygrana była wyjątkowa, ponieważ naprawdę się jej nie spodziewałam, a atmosfera na stadionie była niesamowita.
– Chciałaś złamać barierę trzech godzin? Jak przygotowywałaś się do startu?
– Moim pierwszym celem było ukończenie biegu. Jeśli wszystko układałoby się dobrze, chciałam również uzyskać czas poniżej trzech godzin. Wiedziałam, że wymagająca trasa utrudni osiągnięcie tego wyniku.
Przygotowania rozpoczęłam na początku czerwca. Pod koniec lipca biegałam około 115 kilometrów tygodniowo. Raz w tygodniu wykonywałam trening tempowy lub interwałowy, a także długi bieg. Podczas przygotowań sześć razy przebiegłam co najmniej 32 kilometry. W pozostałe dni biegałam spokojnie po 12–15 kilometrów. Ćwiczyłam również pilates i trenowałam na siłowni.
– Co było najtrudniejsze w przygotowaniach?
– To, co następowało po treningach. Mam dwoje dzieci, prowadzę własną firmę i zajmuję się codziennymi sprawami rodziny. Po treningach często jestem bardzo zmęczona, ale muszę normalnie funkcjonować i pracować. Zazwyczaj biegam rano. Pracuję jako konsultantka, a moi klienci mają siedziby w Kalifornii. Ze względu na dziewięciogodzinną różnicę czasu często pracuję do późnego wieczora.
– W ubiegłym roku musiałaś przerwać Silesia Marathon z powodu zatrucia pokarmowego. Jak wpłynęło na ciebie to doświadczenie?
– Bardzo chciałam dokończyć to, co zaczęłam w ubiegłym roku. Nie podobało mi się poczucie, że nie udało mi się zamknąć tego rozdziału, dlatego powrót był dla mnie ważny. Lubię wymagające trasy i uważam, że pasują do moich mocnych stron. Od czasu przerwania biegu w 2025 roku wyobrażałam sobie, jak pokonuję całą trasę i kończę Silesia Maraton.
– Jak przebiegał tegoroczny bieg? Kiedy uwierzyłaś, że możesz wygrać?
– Na starcie czułam się dobrze. Skupiałam się na swoim rytmie i tempie, zamiast przejmować się innymi zawodnikami. Cieszyłam się, kiedy minęłam 14. kilometr, na którym zatrzymałam się rok wcześniej. Później odczuwałam już trudności związane z podbiegami i zbiegami, dlatego starałam się oszczędzać nogi.
Na 20. kilometrze byłam nieco zniechęcona. Nogi bolały, a wiedziałam, że druga połowa trasy będzie jeszcze trudniejsza. Po minięciu półmetka mój czas wynosił około godziny i 31 minut. Pomyślałam, że nie uda mi się złamać bariery trzech godzin. Zauważyłam jednak, że strata do prowadzących kobiet nie była duża. Pomyślałam, że mogę jeszcze dogonić przynajmniej jedną z nich. Jako trenerka powtarzam swoim zawodnikom, że dobre przygotowanie pozwala osiągać dobre wyniki nawet wtedy, gdy odczuwają ból.
W zwycięstwo zaczęłam wierzyć tuż za 26. kilometrem, kiedy wyprzedziłam zawodniczkę zajmującą drugie miejsce. Widziałam też, że zmniejszam dystans do liderki. Około 31. kilometra znalazłam się tuż za nią, a następnie ją wyprzedziłam. Do mety pozostawało jeszcze sporo kilometrów, dlatego starałam się utrzymać równe tempo.
– O czym myślałaś na ostatnich kilometrach i w chwili przekraczania mety?
– Około 38,5. kilometra wbiegliśmy do Parku Śląskiego. Skupiałam się na kolejnych oznaczeniach dystansu. Słyszałam odgłosy stadionu, ale byłam już w trybie przetrwania. Miło było widzieć podekscytowanych kibiców, którzy reagowali na mój widok i uświadamiali sobie, że jestem pierwszą kobietą.
Na stadionie dałam z siebie wszystko, co mi jeszcze zostało. Byłam bardziej wzruszona niż po jakimkolwiek innym maratonie. Myślałam o tym, jak wiele może się zmienić w ciągu roku: od przerwania biegu do zwycięstwa. Ostatni rok był pod wieloma względami trudny i czułam ogromną dumę ze swojej siły psychicznej i fizycznej.
– Ukończyłaś bieg z czasem 2.58,22. Jesteś zadowolona z wyniku?
– Jestem bardzo zadowolona, szczególnie że drugą połowę maratonu przebiegłam niemal trzy minuty szybciej niż pierwszą. Na tej trasie był to dla mnie bardzo dobry bieg. Teraz, kiedy znam już trasę, być może w przyszłości uda mi się pobiec szybciej. Jednak w dniu zawodów dałam z siebie tyle, ile byłam w stanie.
– To jednak nie jest największe osiągnięcie w twojej karierze biegowej.
– Myślę, że to jedno z trzech najważniejszych osiągnięć. Mój rekord maratoński wynosi 2:52 i ustanowiłam go w Paryżu w 2013 roku. Jednak niewiele chwil może równać się z ukończeniem biegu na Stadionie Śląskim i wsparciem, jakie otrzymałam od kibiców.
– Bieganie jest ważną częścią twojego życia, ale od lat związana jesteś również z Kędzierzynem-Koźlem. Jakie były twoje pierwsze wrażenia po przyjeździe do miasta?
– Nie wiedziałam, czego się spodziewać, aż do dnia przyjazdu. Pamiętam, że podczas pierwszego biegu pobiegłam ulicą Kozielską i Jana Pawła w obie strony. Pomyślałam wtedy, że bieganie w tym mieście może być nudne. Nie wiedziałam jeszcze, ile innych miejsc odkryję!
Lubię spokojniejsze tempo życia niż w Kalifornii. Cenię to, że wystarczy wyjść z domu, aby w kilka minut znaleźć się w lesie albo na polach. Lubię też obserwować okolicę o różnych porach roku.
– Co było największym wyzwaniem w przystosowaniu się do życia w Polsce?
– Różnic kulturowych jest wiele. Jako rodzic nie zawsze rozumiem zwyczaje związane z wydarzeniami szkolnymi i wiem, jakie przybory powinno przynieść dziecko. Ustalenie, jakiego długopisu potrzebował mój syn w pierwszej klasie, zajęło mi chyba cały rok szkolny. W Stanach Zjednoczonych dzieci używają w szkole wyłącznie ołówków. To drobiazg, ale powodował frustrację nauczycielki i był dla mnie niezrozumiały.
– Jak porównałabyś codzienne życie w Kędzierzynie-Koźlu z życiem w Stanach Zjednoczonych?
– W Kalifornii mieszkałam w zatłoczonej okolicy niedaleko plaży. Praktycznie nie dało się tam nigdzie dotrzeć bez samochodu, a korki były bardzo duże. Niemal wszystko można było mieć od ręki, co było wygodne, ale prowadziło też do nadmiernej konsumpcji i marnotrawstwa.
W Kędzierzynie-Koźlu wiele miejsc mogę odwiedzić pieszo, a moje dzieci mogą chodzić do szkoły na piechotę. Brakuje mi większego wyboru restauracji, ale jedzenie na mieście jest tutaj znacznie tańsze.
– Czy czujesz się częścią lokalnej społeczności?
– Od kilku lat uczę się polskiego. Frustruje mnie, że robię postępy powoli, ale wiem, że się rozwijam. Dwa razy w tygodniu mam lekcje online. Przy dzieciach, treningach i pracy trudno znaleźć więcej czasu na naukę, ale jestem zdecydowana dalej próbować.
Czuję się częścią lokalnej społeczności, choć brak znajomości języka czasami mnie ogranicza. Jestem wdzięczna za przyjaciół, których poznałam w Polsce. Mieszkam za granicą od ponad 18 lat i zawsze starałam się zapuszczać korzenie w nowych miejscach, aby zapewnić sobie i dzieciom poczucie stabilności. Zależało mi, żeby nasza rodzina nie była postrzegana jako obca, lecz po prostu jako kolejna rodzina mieszkająca w danym miejscu.
– A co twoje dzieci najbardziej cenią w Polsce?
– Większość życia mojej córki upłynęła już w Kędzierzynie-Koźlu. Kiedyś spędzaliśmy około pięciu miesięcy w roku w Stanach Zjednoczonych, ale gdy mój syn podrósł, coraz trudniej było nam to robić ze względu na szkołę. Dlatego Kędzierzyn-Koźle jest teraz naprawdę naszym domem.
Amelie od kilku lat należy do zespołu Magia Gimnastyka Artystyczna. Cohen gra w siatkówkę w szkole i lokalnym klubie. Ja bardzo cenię miejscową społeczność biegową i liczne wydarzenia organizowane przez cały rok.
Dzieciom podoba się swoboda i możliwość samodzielnego chodzenia do szkoły czy pobliskich sklepów. Cieszę się, że dorastają, poznając zarówno język polski, jak i angielski. Uważam, że możliwość posługiwania się dwoma językami to dla nich ogromny dar. Doceniamy też możliwość podróżowania po Europie. Mam nadzieję, że kiedy dzieci dorosną, docenią różnorodne doświadczenia, które zdobywają, i staną się otwartymi, tolerancyjnymi oraz troskliwymi ludźmi.
– David gra obecnie w siatkówkę w Japonii. Jak dzieci radzą sobie z jego nieobecnością?
– Dzieciom trudno jest tak długo być z dala od taty. Ostatni raz widziały go na początku sierpnia, ale rozmawiają z nim codziennie po szkole. David pomaga Cohenowi przygotowywać się do niektórych egzaminów.
Dzieci chętnie dowiadują się, jak wygląda jego życie w Japonii, zwłaszcza poznając różne potrawy i słodycze popularne w tym kraju. Mamy nadzieję, że uda nam się odwiedzić go podczas przerwy szkolnej w styczniu. Chcielibyśmy pojechać na dwa tygodnie, poznać tamtejszą kuchnię i przejechać się szybkim pociągiem.
– Życie w Polsce zmieniło twoje spojrzenie na świat i rozumienie pojęcia domu?
– Może zabrzmi to banalnie, ale dla mnie dom jest tam, gdzie jest moje serce. Na tym etapie życia Kędzierzyn-Koźle stał się naszym domem. Mogliśmy wrócić do Stanów Zjednoczonych, ale obecnie czujemy, że życie tutaj nam odpowiada.
Cohen i ja mieszkamy w Polsce już od dziesięciu lat. Amelie właśnie skończyła osiem lat, a do Polski przyjechała po raz pierwszy, gdy miała zaledwie sześć tygodni. Nigdy nie przypuszczałam, że zostaniemy tutaj na tak długo. Niezależnie od tego, co przyniesie przyszłość, Polska zawsze będzie dla nas wyjątkowym miejscem.
– Co sprawiło, że poczuliście się w Kędzierzynie-Koźlu jak u siebie?
– Wiem, że jestem tutaj osobą z zagranicy i nie znam całej historii miasta. Mimo to można tu znaleźć wiele wspaniałych rzeczy. Poznałam mnóstwo życzliwych i interesujących ludzi. Widzę też wiele piękna na terenach wiejskich otaczających miasto.
Chciałabym podziękować wszystkim, którzy byli życzliwi dla naszej rodziny, cierpliwie znosili moją kiepską znajomość języka polskiego i pomagali nam poczuć, że Kędzierzyn-Koźle jest naszym domem.
Napisz komentarz
Komentarze