„Major Sucharski” to największy tego typu statek szkoleniowy w Polsce

To barka motorowa typu BM-500. Egzemplarz ten powstał pomiędzy 1961 a 1963 rokiem jako statek szkolny Technikum Żeglugi Śródlądowej we Wrocławiu „Młoda Gwardia”. Już we Wrocławskiej Stoczni Rzecznej zaadaptowana została do celów szkoleniowych - zachowano II ładownię. Ładownię I zamieniono na część świetlicową i magazynową, a w obrębie ładowni III, obok siłowni, zaprojektowano pomieszczenia mieszkalne dla 36 uczniów i jednego wychowawcy.

31 października 1983 przejął ją Zespół Szkół Zawodowych w Kędzierzynie-Koźlu. Tam została przemianowana na M/S „Sucharski”, a obecnie na jego kadłubie widnieje rozwinięcie tej nazwy w brzmieniu „Major Sucharski”.

Wspomniany statek szkolny przeszedł poważne remonty i prace konserwacyjne m.in. w 2009, 2015 i 2021 roku i wiele wskazuje na to, że jeszcze trochę posłuży młodym adeptom żeglugi śródlądowej.   

Ostatnio, 25 czerwca 2025 r., sporo uwagi tej zasłużone jednostce poświęcił Waldemar Danielewicz z Gdańska, który swoje opracowanie nt. „Majora Sucharskiego” zamieścił na facebookowym profilu pn. "Archiwum statków śródlądowych i przybrzeżnych". Wszystko opatrzył bogatym archiwum fotograficznym. Przybliżył dokładny czas i miejsce budowy wspomnianego statku szkolnego - został zwodowany 13 kwietnia1961 na terenie Wrocławskiej Stoczni Rzecznej. Jednostce przypisano 33. stoczniowy numer budowy.

 Dane techniczne

Z informacji Waldemara Danielewicza wynika, że długość całkowita „Majora Sucharskiego” wynosi 56,65 m; szerokość całkowita: 7,58 m; wysokość burt: 2,00 m; wysokość statku nierozbieralna: 3,07 m; zanurzenie: 1,40 m., natomiast nośność: 306 t.

 Jednostka wyposażona jest w dwa silniki wysokoprężne typu UE680/193/1 - 6-cylindrowe wyprodukowane przez Wytwórnię Sprzętu Komunikacyjnego w Mielcu oraz Puckie Zakłady Mechaniczne. Ich moc to 2 x 121 kW; liczba obrotów: 2000/500 min. o numerach fabrycznych: 067900045 i 047900031.

Na przestrzeni lat dokonywano wymiany silników. Pierwotnie jednostka posiadała dwa silniki wysokoprężne typu B-120 W - 4-cylindrowe, wyprodukowane przez Puckie Zakłady Mechaniczne w 1960 roku o numerach fabrycznych: 104/218 oraz 104/226 o mocy: 2 x 120 KM; średnicy cylindrów: 195 mm; a także liczbie obrotów: 425/425.

 Materiał, który posłużył do budowy jednostki, to stal (zarówno w odniesieniu do pokładu, jak i burt); kadłub spawany o poprzecznym systemie wiązań. Napęd stanowią dwie śruby. Prędkość jednostki to około 12 km/godz.

 Jednostka posiada też numery rejestracyjne. Najpierw Wr-I-124 (IŻŚr. Wrocław); a następnie KŻ-01-002 (U.Ż.Śr. Kędzierzyn-Koźle).

 W swój pierwszy rejs szkoleniowy statek wyruszył 4 czerwca 1962 roku. Kapitanami „Młodej Gwardii byli: Józef Bąk (1962-1974); Henryk Gajewski (1975-1976); Marian Rynkiewicz (1977-1981) i Józef Podgórski (1982-1983).

 Po modernizacji

 W międzyczasie dokonano wymiany silników. 31 października 1983 statek przejął Zespół Szkół Zawodowych w Kędzierzynie-Koźlu i barka została przemianowana na „Sucharski”. Natomiast od 2012 roku zmieniono nazwę na „Major Sucharski”.

 W stoczni „Koźle” statek poddano renowacji. Wymieniono poszycie, szalunki i umeblowanie pomieszczeń ogólnych oraz kajut, a świetlica została wyposażona w sprzęt audiowizualny i klimatyzację.

 Statek został wyposażony w elektroniczny sprzęt nawigacyjny (radar, GPS, echosondę) i ratunkowy. Zmieniony został system napędu sterów poprzez zastosowanie układu hydraulicznego. Pokład jednostki wyposażono w miejsca siedzące. Ponadto został oczyszczony i zabezpieczony antykorozyjnie.

Autorem poniższej galerii zdjęć jest Krzysztof Deneka