W ostatnich latach coraz częściej słyszymy o wilkach obserwowanych w lasach województwa opolskiego. Jednak nie powinniśmy się ich obawiać, ponieważ zwierzęta te lubią spokój, unikają kontaktu z człowiekiem i bardzo trudno je napotkać.
Wbrew pozorom to wilki boją się ludzi i trzymają się od nas na dystans. Tak naprawdę to my stanowimy dla nich większe zagrożenie niż one dla nas.
Wilki żywią się głównie średniej i dużej wielkości ssakami kopytnymi (jelenie, dziki, sarny), nie gardząc mniejszymi zwierzętami czy padliną, a jeśli stado jest duże, wspólnie polują także na większe ssaki lub ich stada. Przy braku pożywienia, lub w okresie wychowywania młodych, zdarza im się atakować zwierzęta hodowlane, ale do takich przypadków dochodzi sporadyczne.
Od czasu do czasu dochodzi zatem do ataków na owce, kozy, krowy czy konie, ale wynika to z niedostatecznej populacji dzikich zwierząt kopytnych, na co wpływ może mieć ich nadmierny odstrzał.
Wilków na terenie Polski stopniowo przybywa, choć szacunki są rozbieżne. Stowarzyszenie dla Natury „Wilk” szacuje, że jest ich najwyżej 560. Główny Inspektor Ochrony Środowiska podaje liczbę ok. 2 tysięcy w roku 2019. Na Opolszczyźnie Polski Związek Łowiecki na podstawie obserwacji terenowych szacuje, że wilków jest od 30 do 40. Występują na terenie całej Opolszczyzny, ale najdłużej są obserwowane w Borach Stobrawskich, a także w rejonie Kędzierzyna-Koźla.
Samce wilków (basiory) są większe od samic (wadery) o ok. 20-25%. Długość ciała dorosłego wilka wynosi przeciętnie 100–130 cm nie licząc ogona.
W roku 1995 wilki zostały objęte ochroną w części Polski, a od 1998 są chronione w całym kraju. W uzasadnieniu do tej decyzji, podkreślono pozytywną rolę drapieżników w utrzymaniu równowagi ekologicznej w lasach.
Wielkość dorosłych osobników
Wysokość w kłębie: samiec 70–85 cm (niekiedy do 90 cm), samica 60–75 cm,
Długość ciała: przeciętnie 100–130 cm; niekiedy do 160 cm,
Długość ogona: 30–50 cm,
Masa ciała: samiec 45–60 kg (wyjątkowo do 75 kg), samica 30–50 kg.
